Бу тарихны Казанның тулай торагында яшәп Әлки авылының бер авылына кияугә чыгып китеп барган Галия сөйләде. Гомеремдә авылга кайтмам, тормышым шәhәрдә булыр дип уйлаган идем, ди ул. Тырнакларымны буяп, биек укчәле туфлиләрдән йөрдем. Дискотеларга йөрдек, яхшы тормышлы егеткә чыгып калада калу иде исәбем. Ләкин ял итәргә барган җиремдә гап гади авыл егете белән таныштым. " Минем районда ике йортым, кибетем бар" дип сайрады. Ох , бәхетемне таптым дип уйладым! Соңрак , авылдагы гап гади авылда, әнисе белән яшәгәнлеге ачыкланды. Ләкин , байлыкта тугел икән бәхет! Кәҗә савып, кукәй сатып, творог , сөт ясап көн курәбез. Мин бәхетле диде ул. Бу тарихны минем авыл тормышын курсәтеп, фильм итеп курсәтәсем килде. Бу идеяне тормышка ашыруда минем тыңлаучым,Шәмәрдәнпоселогы яшәуче талантлы узешчән Музафарова Руфина ярдәм курсәтте. Рәхмәт, Руфинэ !