Şeyh Şamil - Hayatı ( Adalet Timsali )
Şeyh Şamil - Hayatı ( Adalet Timsali ) #KafkasKartalı
Adını Kafkaslar 'dan Anadolu ‘ya ,Arabistan topraklarından tüm Müslüman aleminin yurtlarına kadar duyurmuş bir isim İmam Şeyh Şamil .Sadece ülkemizde Ankara Sivas İstanbul gibi bazı illerde mahallelere caddelere ismi verilmiş tarihi bir kişilik .Hac görevini yerine getirmek için gittiği Mekke'de kendisine gösterilen sevgiden dolayı yaşanan izdihamdan dolayı da Kabe'nin damına çıkartılmak zorunda kalır zamanında .Rus esaretinde yaşarken İstanbul'a ziyaretine izin verildiğinde hatırı sayılı bir kabalık tarafından karşılanır .Dönemin padişahı Sultan Abdülaziz tarafından da bizzat ağırlanır. Hatta Sultan Abdülaziz'in ona karşı olan sevgisini belirtmek için "Babam Sultan Mahmut mezarından çıksa idi ancak bu kadar sevinç ve heyecan duyabilirdim" dediği söylenir. İşte böyle de bir sevgisi var aslında İslam Alemi'nin ona karşı. Ruslarla girdiği çetin mücadelede omuz omuza verdiği en yakın yol arkadaşlarından Gazi Muhammed'i Gimri Muharebesi'nde kaybeder. Gazi Muhammed'in ölmeden önce Şeyh Şamil'e söylediği şu sözler henüz yaşanmamış Kafkasya tarihine yıllar öncesinden bir ışık tutacaktı resmen. İşte bu sözlerden sonra da Gazi Muhammed şehadet şerbetini içer. Gazi Muhammed'in şehadetinden 3 yıl kadar sonra Şeyh Şamil Kuzey Kafkasyalıların lideri olarak İmam seçilir .Şeyh Şamil bundan sonra İmam Şamil ya da İmam Şeyh Şamil olarak anılacaktır .İmam Şamil komutaya tam yetkili olarak geçtikten sonra Ruslar sayı ve cephane üstünlüklerine karşın büyük hezimetlere uğrar.Kafkas Dağları Rus askerlerine adeta mezar olur. İmam Şamil bu çetin mücadele boyunca mücahitlerine her ne olursa olsun davalarından vazgeçmemelerini bu uğurda dünyayı ayaklarının önüne serseler yine de bu yoldan vazgeçmeyeceklerini öğütler. Nitekim kendisine de böyle bir teklifle gelir Ruslar. Rus Çarı Nikola ona para, makam ve rahat bir yaşam vaat eder savaşmaktan vazgeçmek koşulu ile. Onun cevabı ise çok sert olur . Elçi’yi tehditkar bir dille uyararak bu teklifi reddeder. Bu olayın üstünden tam olarak ne kadar geçti bilinmez yine Ruslarla girilen çetin bir savaşta güç kaybeden Çeçenler zor duruma düşer. Kadın ve çocukların akıbetini düşünen bazı Çeçen komutanları son çarenin Ruslarla anlaşmak olduğunu düşünürler. Fakat bilirler ki 25 yıldır bu davada canını bile hiç sayan İmam Şamil'e göre düşmanla anlaşmanın cezası ölüm, anlaşmak için aracı olmanın cezası ise 100 sopadır. Bu sebepten de kimse İmam Şamil'in huzuruna çıkıp bu düşüncelerinden bahsetmeye cesaret edemez .Sonunda aralarında yapılan bir kura ile iki kişi belirler.Bu iki kişi İmam Şamil'in annesin yanına giderek düşüncelerinden bahseder .Neredeyse yalvarma noktasına kadar dayanan ısrarlara dayanamayan annesi de çareyi İmam Şamil 'e anlatmakta bulur. İmam Şamil'in yanına giderek komutanların ne istediklerini ona söyler . İmam Şamil ise büyük bir üzüntü duyar. Çünkü yıllardır taviz vermediği düşmanla anlaşmaya aracı olmanın suçu yüz sopa cezasını bu sefer öz annesine vermek zorundadır. Annesinin cevabı ise şöyledir." Oğul, Allah’ın adaletini yerine getirmeden bir lahza geri durursan sana verdiğim sütü helâl etmem.” Bunun üzerine İmam Şamil emri verir kendisine yüz sopa vurulacak . Müritleri şiddetle karşı çıkıp cezayı üstlenmek isteyenler olsa da sonucunda ceza en ağır şekilde uygulanır ve İmam Şamil'e cezası verilir. “Mukaddes dâva uğruna, bin ana ve bin Şamil feda olsun! diyen İmam Şamil annesinin ufacık bir gafletinin cezasını bizzat kendi ödeyecek kadar da adalet timsali bir isimdir. Bu savaşın sonunda boyun eğmek istemese de İmam Şamil Ruslara esir düşer. Esaret yılları bir bir geçerken ahirete göçme zamanının yavaş yavaş geldiğini hisseden İmam Şamil son bir kez mübarek toprakları ziyarete gitmek belki de gözlerini o topraklarda yummak ister. Rus Çarı bu teklifi reddedince araya yine onu çok seven Sultan Abdülaziz girer ve aracı olur .Geri dönmek ve dönene kadar da oğlu MUHAMMED ŞEFÎ' DİYÛBENDÎ. محمّد شفيع ديوبندي. (1897-1976). Pakistanlı fakih ve müfessiri 'nin esir alınması kaydıyla bu isteği kabul edilir İmam Şamil 'in. Haç esnasında da dünyanın dört bir tarafından gelen hacıların namını çok duydukları bu şanlı mücahit ‘i görüp duasını almak istemeleri sonucu oluşan izdiham sonrası Kabe'nin damına çıkarılır ve bir süre halk ile böylece selamlaşır. Büyük bir izzet ve ikramla misafir edilen İmam Şeyh Şamil 1871 yılının 17 Şubatında Medine-i Münevvere de ruhunu yaradan a teslim eder ve fani dünyaya gözlerini sonsuza kadar kapatır.