Giriş (Orkestra Prelüdü)
Kemanlar fısıldar geceyi,
Flütler gülüp dans eder ay ışığında,
Üçüncü Yeniler sahnede,
Bir kadeh dolu ama tersi yüzünde.
Birinci Kıta
Adamlar dolu kadehi ters tutar,
Şarap mı, nektar mı, sabah yorgunluk mu akar?
Trompet bir salyangoz öyküsü fısıldar,
Sokaktaki yalnız kedi bisiklete biner gibi bakar.
Her nota bir damla düşer ufkumuzun taşına,
Bir pijama partisi kurar bulutlar altına,
Kulak misafirine çalınır tatlı bir sürpriz:
“Dondurma mı bordo? Hayır, o yalnız işsizlik!”
Nakarat
Hey, Üçüncü Yeniler,
Kalplerimizde senfonik deliler,
Yanlış çevrilmiş haritalarda bile
Ritmi yakalarız, suskun değiliz hiç.
Hey, Üçüncü Yeniler,
Gülüşlerimiz en yaman sihir,
Her yanlış nota, bir kahkaha saklar
Mikserden çıkmış bir turta tadında.
İkinci Kıta
Obu tencereden taşan bir melodi,
Televizyon kumandasını düşüren bir nostalji,
Uçan halı reklamı gibiyiz biz,
Yerçekimi mi? O da bize gülümser hep iz.
Piyano tellerine takılır bir cüzdan,
Cebimdeki bakkal çikolatası koşar “ben de var” der aniden,
Marş atan marul yapraklarıyla konuşur ufak bir orkestrasyon,
Gülmek en besteci yanılgısında bulur kendini tam zaman.
Köprü (Bridge)
Koro fısıldar: “Ayakkabılar neden çift trilluyor?”
Buharlı davullar sorar: “O da ne kardeş, kalorisi kaç?”
Sahne perde aralığında iner,
Mizah ve melodi el ele, bu gecede sarsılmaz bir çukur iner.
Final & Tekrar Nakarat
Keman, trombon, davul, gönlümüzün ritminde akıp gider,
Üçüncü Yeniler’in uğultusunda herkes yankılanır,
Bir damla tebessüm saklı, nota aralarında,
“Ders kitaplarında böyle yok,” deriz, “bu da avantajımız!”
Hey, Üçüncü Yeniler,
Kadeh ters mi? Bize harika bir çehre!
Her yanlış akor, her komik gaf,
Senfoninin en tatlı lütfu aslında—sır.
Ufak bir hatırlatma:
Kadehi ters tutanların el becerisi biraz sıra dışı,
Gülmek serbest, taşan kadehlere inat!
— Son —