13. Ζωντανοκρατία | Phonotribe
cortes & k_os / 2014
full album playlist • 01. Ένα τέτοιο πράγμα | Phonotribe
free download at http://phonotribeproject.bandcamp.com/
Από μικρός θυμάμαι έψαχνα να με βρω
κι από ταράτσα σε ταράτσα κάθε βράδυ αναζητούσα
τον εαυτό μου γιατί παίζαμε κρυφτό
μα πάντα έχανα και σπίτι το πρωί μόνος γυρνούσα
μέσα από κτίρια ψηλά, νεκροταφεία και περάσματα
φαντάσματα όλα όσα αγαπούσα
στη θέση κάποιας παιδικής χαράς στέκουν χαλάσματα
και πράγματα που κάποτε ίσως μου τα συγχωρούσα
και το παιχνίδι συνεχίστηκε για χρόνια
ώσπου κουράστηκα να χάνω τον εαυτό μου κάθε νύχτα
ξεθώριασε από τη μνήμη μου η εικόνα
της συνείδησης
κι απλά επέλεξα να μείνω πίτα
κάποια μέρα διάβασα σ'έναν καθρέφτη
άμα κουράστηκες να χάνεις δε χρειάζεται να παίζεις
γέλασα και είπα “εαυτέ μου ψεύτη,
θα κερδίσω τη μέρα που απ'την ταράτσα σου θα πέσεις”.
Η ζωή μοιάζει με πρόβλημα αφού όλα πεθαίνουν
εν τέλει – τί μένει; - τίποτα
το λάθος
είναι που διάλεξες να ζεις μέσα στα όνειρα
θα στο 'λεγα μα δε μπορώ
μου λείπει η κάτω γνάθος
μεταδιδόμενη σεξουαλικώς ασθένεια
με δίχως μέχρι τώρα κάποια γνωστή θεραπεία
τη μόλυνση την ονομάσανε συγγένεια
και χτίσαν πάνω της μια σάπια ζωντανοκρατία.
Όχι άλλα ηρεμιστικά πριν απ'τον ύπνο
τέρμα το διάβασμα μέχρι τα ξημερώματα
δε θέλω άλλο πια να κοιτάς εκεί που σου δείχνω
γιατί τα δάχτυλα αφήνουν αποτυπώματα.
Η ζωή είναι μόνο πόνος
-“Κλισέ και μελό!”
Αλήθεια; ΟΚ, μα τάδε έφη Ζαρατούστρα
κι όπως πριν χρόνια έγραψε κι ο Καββαθάς
η αυτοκτονία μου για σας
θα είναι μολότοφ μες στα μούτρα
ΖΩΝΤΑΝΟΚΡΑΤΙΑ
Ξέρεις πολλούς που να πεθάνανε κι ύστερα να το μετανιώσανε
και να γυρίσαν πάλι πίσω;
Σκέψου πόσοι απ'τους γύρω σου αλήθεια σε νιώσανε
κι ύστερα αναρωτήσου, εγώ θα θέλω να γυρίσω;
Ίσως σου μοιάζει όλο αυτό με παραλήρημα
κάποιου σχιζοφρενή που άργησε να πάρει το χάπι του
μα θα βρεθείς κάποια στιγμή κι εσύ στο δίλημμα
και τότε κουφάλα παίζει να πέσεις στην ανάγκη του.
Καταλαβαίνω πως δε θες να καταλάβεις
και γι'αυτό το ζω με το μετωπιαίο λοβό σε κόμμα
κι αφού κοντεύει η ώρα το γράμμα να παραλάβεις
να ξέρεις πως υπέβαλα συνημμένο το πτώμα.
Τώρα ρώτα την ψυχολόγο
να σου πει την ειδική της άποψη πάνω στα πράγματα
σε μισώ γιατί ποτέ δε βρήκες λόγο
να εμπιστεύεσαι εμένα ενώ εμπιστεύεσαι τα φάρμακα
Κι όσο κοιτάζω από τα κάγκελα του ιδρύματος πίσω
ένα χαμόγελο που δεν μπορώ να αγγίξω
θα καταστρέφω τα όρια θύτη και θύματος
γράφοντας “έχω ανάγκη να εκφραστώ, όχι να ζήσω”.