Καινούργια Ζάλη (Τρύπες)-Μαρία Δημητριάδη
Αποποίηση: Το βιντεο δεν προοριζεται για παραβίαση πνευματικών δικαιωμάτων . Το ακουστικό περιεχόμενο δεν ανήκει σε εμένα δεν κανω κέρδος από αυτό το βίντεο. Ζωντανή, ακυκλοφόρητη ηχογράφηση τον Απρίλιο του 2002 στο Θέατρο Ροές της Σοφίας Σπυράτου, στο πλαίσιο των εκδηλώσεων «ΔΙΑ-Ροές»...
Κιθάρα: Μανόλης Ανδρουλιδάκης
Πιάνο: Θοδωρής Οικονόμου "Καινούργια Ζάλη"
Ποίηση - Πρώτη εκτέλεση: Γιάννης Αγγελάκας.
Μουσική: Τρύπες.
Από το δίσκο του 1996 "Κεφάλι Γεμάτο Χρυσάφι". Εδώ, σε μια σπάνια και ανέκδοτη ζωντανή ηχογράφηση με την αξεπέραστη ερμηνεύτρια Μαρία Δημητριάδη (11/4/1951 - 7/1/2009).
Ο χρόνος είναι ο χειρότερος γιατρός
Σε καίει, σε σκορπάει και σε παγώνει
Μα εσύ σε λίγο δεν θα βρίσκεσαι εδώ
Κάποιοι άλλοι θα παλεύουν με τη σκόνη
Θέλεις ξανά ν' αποτελειώσεις μοναχός
Ενα ταξίδι που ποτέ δεν τελειώνει
Κάτω απ' τα ρούχα σου ξυπνάει ο πιο παλιός θεός
Μες τις βαλίτσες σου στριμώχνονται όλοι οι δρόμοι
Ποιοι χάρτες σου ζεστάνανε ξανά το μυαλό
Ποιες θάλασσες στεγνώνουν στο μικρό σου κεφάλι
Ποιος άνεμος σε παίρνει πιο μακριά από δω
Πες μου ποιο φόβο αγάπησες πάλι
Σε ποιο όνειρο σε ξύπνησαν βρεμένο, λειψό
Ποιοι δαίμονες ποτίζουν την καινούρια σου ζάλη
Ποιος έρωτας σε σπρώχνει πιο μακριά από δω
Πες μου ποιο φόβο αγάπησες πάλι
Το όνειρο που σ' έφερε μια μέρα ως εδώ
Σήμερα καίγεται, σκουριάζει και σε διώχνει
Μια σε κρατάει στη γη, μια σε ξερνάει στον ουρανό
Το ίδιο όνειρο σε τρώει και σε γλυτώνει
Θέλεις ξανά ν' αποτελειώσεις μοναχός
Ένα ταξίδι που ποτέ δεν τελειώνει
Κάτω απ' τα ρούχα σου ξυπνάει ο πιο παλιός θεός
Μες τις βαλίτσες σου στριμώχνονται όλοι οι δρόμοι
Ποια νήματα σ' ενώνουν με μια άλλη θηλιά
Ποια κύματα σε διώχνουν απ' αυτό το λιμάνι
Ποια μοίρα σε φωνάζει από την άλλη μεριά
Πες μου ποιο φόβο αγάπησες πάλι
Ποια σύννεφα σκεπάσαν τη στεγνή σου καρδιά
Ποια αστέρια τραγουδάνε τη καινούρια σου ζάλη
Ποιο ψέμα σε κρατάει στην αλήθεια κοντά
Πες μου ποιο φόβο αγάπησες πάλι
Ποιες λέξεις μέσα σου σαπίζουν και δεν θέλουν να βγουν
Ποια ελπίδα σ' οδηγεί στην πιο γλυκιά αυταπάτη
Ποια θλίψη σε κλωτσάει πιο μακριά από παντού
Πες μου ποιος φόβος σε νίκησε πάλι