çocukluğuma mektup•
yedi şubat, soğuk olmayan bir eskişehir akşamı.
şaşkındım. büründüğüm bu bendende, unuttuğum çocukluk heyecanımın içimdeki boşluğun asıl nedeni olduğunu fark edeli birkaç saat olmuştu. bu farkındalığın kabullenişi bugüne dek kabul ettiğim bu varoluşun tam zıttıydı. adımladığım tüm sokaklar, başarıyla yükseldiğim tüm basamaklar, kendimi var ettiğim tüm anılar zihnimin bir köşesinde afili koltuğuna oturmuş bana sırıtıyordu.
varoluşumun benimle alay ediyor oluşu ve bu savaş ortamını kendi içimde yaratıyor olduğum gerçeği çok soğuk olmayan bir eskişehir akşamında beni titretmeye yetiyordu.
bedenine sığamayan, sığsa da evini yadırgayan,
sevdiklerini değil sevmeyi sevdiğini henüz fark etmemiş,
tutsaklıklar içinde, alanı uğruna gocunmadan çabalayabilen,
ufak başarıların büyük hazzıyla gülümseyen o küçük kız çocuğunu özledim.
kendimden utanarak söylüyorum ki, onu iki sene evvel, bir bahar sabahı istanbulda büyümeye terk ettim. özlediğim o çocuk ruh belki fatihte özel bir yurdun küçük odasında, belki haliçte, belki değirmenköyde, belki de bir hastane koridorunda kaldı.
kendimi suçlamalı mıyım senelerin ardıdan? yoksa onu bulabileceğime olan minimal inancımı diri mi tutmalıyım? bilmiyorum.
başarı tanımım yeniden şekillenmiş olsa gerek ben bu şeklin adını bilmiyorum, farkında olmadan dizdiğim o bebek odasında bağdaş kurmuş onu nasıl bulurum diye düşünüyorum. o olsaydı bu odayı benden çok severdi, o olsaydı bu yüzeylere benden çok daha iyi akıtırdı benliğini. o olsaydı kendi benliğini kendi baş parmağından emmesi gerektiğini bilmezdi lakin bunu farkında bile olmadan başarabilirdi.
kendi içimde verdiğim bu savaşta onun galip gelmesi için geçtiğim tüm seviyeleri bir kenara bırakıp, sıfırdan başlayabilirdim bu oyuna.
o hep bugünlerimi düşünüp heyecanlanırdı, belki de bugünlerin çocukça heyecanı doğrultusunda yılmadan çabalayabiliyordu.
biliyor musun küçük, bugünler seni özlüyor.
şimdi burada olsan bana yazdığım bunca satır için okkalı bir kahkaha patlatırdın. ben de çok güzel güldüğünü söylerdim.
inanmazdın.
geldiğim noktada ne kadar başarılıyım bilmiyorum ama güzel haber: mutluyum!
bu satırlar seni yanıltmasın, sadece özlüyorum.
o çocuk heyecanını ve bebek adımlarını.
çok özlüyorum.
her şey düşlediğinin çok üstünde.
tekrar bir araya gelebilirsek şayet gocunmadan çabalar ve hallederiz küçüğüm.
seni bulacağım.
beni bekle.