Penceremden
Yeri gelince koca evren minik bir dünya, ıssız bir şehir, işlek bir cadde oluyor. Kimi zaman ‘koskoca eve sığamadın’ diyoruz enerjisi bitmek tükenmek bilmeyen çocuklara; aslında bu günlerde yeniden fark ediyoruz ki dar geldi bize bulunduğumuz, ait olduğumuz veya artık gitmek gerek düşüncesi ile kapalı kaldığımız her köşe. Sonra bir baktık ki, alıştık sıkıştığımız alanlara ve bakmaya, akıp giden hayatın daha önce göremediğimiz derinliklerini görmeye çalışır olduk.
Her yeni günün doğuşunu ve batışını odalarımıza dolduran, her gün uçsuz bucaksız maviliğe hasret kaldığımız, kızıl saatlere, gökkuşağına, yer çekimi etkisiyle akıp giden bambaşka hayatlara uzaktan dokunduğumuz pencereler. Aslında içine hayatı sığdırmış bir zaman çerçevesi diyebilir miyiz kendilerine?
Yüreğimizdeki odacıklara açılan rengarenk kapılar belki de. Bazen sıkışıp kalmışlık hissi bazen de ferahlık getiren bir bakış açısı sunan tablolar. Ya da bakarken dünyanın gizemli yanlarını fısıldayan, heyecanlı bir çift gözün elindeki objektife giden vizör. Hepimiz farklı pencerelerden bakıyoruz ait olduğumuz zamana.
Her nerede iseniz, hangi pencereden gözetliyorsanız gri ve mavinin tonları arasındaki zamanı, sizden bu sayıda bizimle kendi pencerenizden bakış açınızı paylaşmanızı istedik ve bu sayımızda da yine birbirinden güzel karelere tanık olduk.
Ve işte hayat sizin pencerenizden!