Acemaşîrân Mevlevî Âyini - Hüseyin Fahreddin Dede ( Birinci Selam )
Her rûz bâmdâd selâmün aleykümâ
An câ ki şeh nişîned ü an vakt Mürtezâ
Tâ z’an nasîb bahşed ü dest-i Mesîh-i aşk
Her mürde râ seâdet ü bîmâr râ şifâ
Vezni: Mef‘ûlü fâilâtü mefâîlü fâilün [Muzâri]
Her gün sabahleyin padişahın ve sonra onun makbûlü olan kişinin oturduğu yere selâm olsun! Nasıl ki aşk Mesîh’inin eli, ölüye hayat, hastaya şifa verirse, (onlar da kendilerine bahşedilmiş olan) nasipten (kullara) lûtfetmek üzere orada otururlar.
Haber kün ey sitâre yâr-i mâ râ
Ki der yâbed dil-i hun-hâr-i mâ râ
Haber kün an tabîb-i âşıkan râ
Ki tâ şerbet dihed bîmâr-i mâ râ
Vezni: Mefâîlün mefâîlün feûlün [Hezec]
Ey yıldız! Sevgilimize, bizim kan içen gönlümüzü yapsın diye haber ver. O âşıklar tabîbine, bizim hastamıza şerbet versin diye haber ver.
Derd-i Şemseddin büved ser-mâye-i dermân-ı mâ
Bî-ser ü sâmâni-i aşkaş büved sâmân-ı mâ
An hayâl-i can-fezâ-yi baht-sâz-ı bî-nazîr
Hem emîr-i meclis ü hem sâki-i gerdân-ı mâ
Vezni: Fâilâtün fâilâtün fâilâtün fâilün [Remel]
Bizim dermanımızın sermâyesi, Şemseddin’e olan aşkımızdır. Bizim varlığımız (elimizde olan), onun sevdası uğruna her şeyi yitirmiş olmaktır. (Sevgilinin) o cana can katan, şans getiren eşsiz hayâli, meclisimizin hem büyüğüdür, hem dolanan sâkisi.
Ey cân ü cihan cân ü cihan bâkî nîst
Cüz aşk-ı kadîm şâhid ü sâkî nîst
Ber Ka‘be-i nîstî tavâfî dâred
Âşık ki zi Ka‘beest ü âfâkî nîst
Vezni: Mef‘ûlü mefâîlü (mefâilün) mefâîlün fa‘ [Hezec/Rub.]
Ey can, (ey) cihan! Can da bâki değildir, cihan da. Kadîm olan aşktan başka ne güzel vardır, ne sâki. Başka yerlere değil, Kabe’ye mensup olan âşık, yokluk Kabe’sini tavaf eder.