И на 86-м году еще споём!
Baitursynuly University психология кафедрасының профессоры Лилия САРКИСЯНның университетпен таныстығы хордан басталған екен.
Ол кезде университет Қостанай мемлекеттік педагогикалық институты болып аталған болатын, ал Лилия Вагановна - мектеп аттестатын енді алған 16 жастағы жас қыз еді.
1966 жыл болашақ студенттер үшін ерекше ауыр жыл болды. Білім беру реформасы олардың санын екі есеге арттырды – 10 сынып пен 11 сыныпты бітірген балалар қатарынан түлектер шықты.
Институттарда ауылдық түлектерге толық қолдау көрсетілгендіктен, олар оқуға қабылданып жатты. Ал Лилия Вагановна емтиханнан 20 мүмкін балдың 18-ін жинаса да, бұл оған университетке түсуіне жеткіліксіз болды.
Бұл оның өміріндегі ең алғашқы және ең ауыр үміт отының сөнуі болды. Әйтеуір, сол кезде солай көрінген еді…
Әрі қарай не болды? Бейнероликті қараңыз!
Для профессора кафедры психологии Лилии САРКИСЯН Baitursynuly University начался с… хора.
Правда, тогда университет был Кустанайским государственным педагогическим институтом, а Лилия Вагановна - 16-летней девчушкой, только-только получившей школьный аттестат.
1966 год выдался для абитуриентов особенно тяжелым. Реформа образования помножила ихнадвое - выпускались ребята после «десятилетки» и 11 классов.
В институтах карт-бланш получали сельские выпускники, поэтому 18 из 20 возможных баллов, полученных на экзамене, Лилии Вагановне для поступления не хватило.
Это было самое первое и самое серьезное крушение надежд в ее жизни. По крайней мере, тогда так казалось…
Что было дальше? Смотрите видео!