علی قمصری - چهارمضراب افشاری
در هنگام ساختن قطعه ی تازه ام ، فقط در حال تجسم رقصیدن یک دخترک بودم. با تمام بازیگوشی های معصومانه اش. رقصی که دخترک را در خودش حل می کرد و او رقص را برای دیده شدن به خدمت نمی گرفت. برای همین آنچه دیده میشد فقط رقص بود ، نه اندامی که می رقصیدند.
اگر رقص قدیم ایران برایتان کهنه و مندرس جلوه می کند به شما حق می دهم که این قطعه نیز برایتان جذاب نباشد. اما اگر این قطعه را دوست دارید ، از بند پیش داوری های اجتماعی رها شوید و مقایسه کنید معصومیت رقص امروزه را با رقص فرمال قدیم.
ای کاش ما نیز مانند آذربایجان ، گرجستان و ... بخشی از توجهمان را به رقص های فرمال کلاسیکمان معطوف می کردیم و هر خانواده ای فرزندانش را به یادگیری این رقص ها دعوت می کرد. رقص ، در قدیم ، آئین زندگی بود ، نه جلوه ی خواسته شدن. زن ایرانی با وجود تحمیل شدن ناعادلانه ی عنوان جنس ضعیف توسط اجتماع امروز ، ریشه ای قوی دارد و رقص را از روی حس قدرت انجام می دهد. اعراب ، برای تغییر رقص کشورهایی که فرهنگ سنتی اصیلی داشتند مانند ایران ، اسپانیا و پرتغال نتوانستند تاثیر چندانی داشته باشند. برای همین فلامنکو، فادو و تا حدی رقص سنتی ایرانی هنوز جلوه گر وقار است. کشوری که موسیقی و رقص گروهی و انفرادی را جدی می گیرد حتما در نبردها پیروز است. چرا که موسیقی و رقص ، یعنی ریتم و همبستگی. دو عنصری که ما برای فرهنگ ایران باید تقویت کنیم. هند را دقیقا این دو عنصر به یک ابرقدرت تبدیل کرده.
رقص ، فعلی برای خواسته شدن نیست. هنری است برای بالا رفتن روح و تخلیه ی جسم. اگر با رقص به زمین نزدیک تر شویم ، ما را از روی زمین بر می دارند. اگر بالاتر رویم رقص را تماشا می کنند.