Bulantı (Şiir: Bektaş Şenel, Okuyan: Ozan Feradi)
BULANTI
Şiir: Bektaş Şenel
Okuyan: Ozan Feradi
İçinde
'nasıl anlatılır'ını
bilmediğin bir boşluk.
Ruhunda sana ait ama
sana benzemeyen bir alan.
En çok onu arıyorsun.
En çok ondan kaçıyorsun.
Bir tanımı yok.
Kitaplarda yok,
şarkılarda, şiirlerde yok;
gündelik yaşamın içinde
en ufak bir emaresi yok.
Onu bulamadığından
bileğin kağıtların üzerine düşüyor.
Kurcalıyorsun, yakalayamıyorsun.
O derin bulantıyı
ifade edecek kadar
ölgün değilsin henüz.
Ruhun iki elini yana açmış, yüzükoyun.
Bedenin seninle alay edercesine diri.
O bulantının köşelerini
gözüne kestirdiğin zamanlar oluyor.
Bazen tutar gibi oluyorsun ama
aklının tırnakları o denli güçlü değil.
Kazıyamıyorsun.
Çekip çıkaramıyorsun.
Gidemiyor, kalamıyor ve duramıyorsun.
İşler yolunda gitmiyor gibi değil,
bir yol kalmamış gibi daha çok.
Ne dün ne de yarın,
şimdinin öfkeli elleri
sıkıyor gırtlağını.
İki kere ikinin dört ettiği,
her şeyin kuralına göre geliştiği ve
asıl acıtanın da bu olduğu zamanlar.
Soluk soluğa eşiğine koştuğun
tüm kapılara geç kalıyorsun.
Sağa dönsen kendinlesin,
sola dönsen kendinle.
Her an biraz daha büyüyor kendin olmak.
Oysa özenle yetiştirmiştin kendini.
Ruhundan kopanları avuçlayıp
ceplerine dolduruyordun
ziyan olmamak için.
Parça parça yok olmak
sana göre değildi.
Bir bütün halinde
savrulmak istiyordun sen.
Kendin kalarak,
kendin olarak savrulmak.
Hissizliği geçtin,
mutsuzluğu, öfkeyi...
Bak sinirlisin ama
sıkılı değil yumrukların.
Yalnızsın ve hiçbir kapı tıkırtısı
heyecanlandırmıyor seni.
Tüm ideallerini
kendin kalmaya değiştin.
Pişman mısın?
Belki değilsin.
Belki bunu itiraf etmekten korkuyorsun.
Değişmemek için
çırpınırdın bir zamanlar.
Şimdilerde
nasıl da ağır geliyor sana
başka biri olamamak.
Nasıl da zindana çeviriyor yaşamını.
Mutlu olmak için
herkesin başka biri olmaya çırpındığı
bir çağdasın üstelik.
Hiçbir yerde tamamlanamıyor,
hiçbir anda aitlik belirtisi bulamıyor
her yere kendini,
her şeyi kendine fazlalık görüyorsun.
Kimseye kızamıyorsun yaşamın için.
En çok bu öfkelendiriyor.
Sana kendini giderek daralan
bir kafesin içindeymiş gibi
hissettiren bu hayata
başka hayatlardan çıkıp geldin.
Koştuğun yolların,
kapattığın kapıların geri dönüşü yok.
Sen buraya,
ardında bıraktığın her
şeyi yıkarak geldin.
Bir daha inşa edilemeyecek şekilde.
Kendini bile.
Anladın sen.
Ötekini anladın.
Çiçekleri anladın.
Böcekleri, kuşları anladın.
Yaşamı anladın.
Artık hiçbir şeyi öldüremezsin.
Kendini, hiç.
Senin cezan rağmen yaşamak.
Kendine rağmen.
İçindeki tanımlayamadığın
boşluğa rağmen.
Saç diplerinden
tırnak uçlarına kadar
yabancısı olduğun bu bedenle,
aklının kontrolünü
kaybetmiş bir şekilde ve
direksiyonu istediğin zaman
uçuruma çeviremeyeceğin
bir cesaretsizlikle yaşa şimdi.
Yaşamak tanımının içini doldur
ruhundaki boşlukla.
Şiir: Bektaş Şenel
Okuyan: Ozan Feradi