એક રાજકુમાર અને મંત્રીનો પુત્ર જંગલમાં શિકાર કરવા ગયા. દિવસભરના ભટકાવ પછી, બંને થાકેલા અને ભૂખ્યા હતા. એક વૃક્ષની ઠંડી છાંયમાં બેસીને આરામ કર્યો. રાજકુમાર ઊંઘી ગયો, જ્યારે મંત્રીનો પુત્ર જાગતો રહ્યો અને રક્ષા કરતો રહ્યો.
થોડીવાર પછી, એક સાપ રાજકુમાર તરફ સરકતો આવ્યો. ગુસ્સામાં ફફડતો, તે દંશવા તૈયાર થયો. મંત્રીનો પુત્ર ઝડપી હતો. તેણે તલવાર ઉંચી કરી. પરંતુ તે મારવા જતો, તે પહેલાં સાપ બોલી ઉઠ્યો, “આ રાજકુમાર મારા પછલા જન્મનો દુશ્મન છે. હું તેના ગળામાંથી લોહી પીવા સુધી આરામ નહીં કરું.”
મિત્રના જીવનને બચાવવા માટે મંત્રીનો પુત્ર બુદ્ધિશાળી હતો. “તમે તેના થોડા લોહી પીશો તો શું તમારી ઘૃણા શાંત થશે?” એમ કહીને, તેણે રાજકુમારના જીવનને બચાવ્યું. સાપે સહમતિ આપી. તે માત્ર લોહી માટે હતો, જીવન માટે નહીં.
મંત્રીએ સૂકા પાનમાંથી કપ બનાવ્યો. રાજકુમારના છાતી પર ચડીને, તેણે છરીથી ગળામાં નાનો કાપ કર્યો. તીખો કાપ રાજકુમારને જાગતો કરી દીધો. પરંતુ મંત્રીના પુત્રને છરી પકડીને જોઈને, તેણે ફરીથી આંખો બંધ કરી. મંત્રીના પુત્રએ લોહી ભર્યું અને સાપને આપ્યું, જે પછી ચાલ્યો ગયો. તે પછી, મંત્રીએ ઔષધિથી ઘા પર બાંધો. થોડા કલાકો પછી, રાજકુમાર જાગ્યો અને આગળ વધવા તૈયાર થયો. તેણે કંઈ બોલ્યું નહીં અને ખુશીથી ચાલ્યો. બે દિવસ જંગલમાં વિતાવ્યા, છતાં રાજકુમારે ક્યારેય આ ઘટના યાદ કરી નહીં.
મંત્રીએ ઉત્સુકતાથી પૂછ્યું, “મિત્ર અને સ્વામી, તમે જાણો છો કે મેં તમારું ગળું કાપ્યું અને લોહી કાઢ્યું. તમે મને જોયું પણ. છતાં તમે મને પ્રશ્ન કેમ ન કર્યો?”
“તમે મારા મિત્ર છો,” રાજકુમારે જવાબ આપ્યો. “મને વિશ્વાસ છે કે તમે જે કંઈ કર્યું તે મારા હિત માટે જ હતું. આ સાચી મિત્રતાની નિશાની છે. એક મિત્ર તે છે જે તમારા માટે કઠોર હોય તો પણ મોટા હિત માટે. અને જે મિત્રના કાર્યોથી દુઃખી ન થાય તે સાચો મિત્ર છે.”