Katja - Vastelaovestwinkels
Refrein :
Es diech d’r bis, daan krijg iech twinkels in mien ouge.
Es iech diech zeen, veul iech sjevraoje euveral.
Diech bis ’t bèste wat miech oets is euverkoume!
Weit zeker tot iech altied vaan diech hawwe zal.
Zelfs de sjoemkraag van eus pèlske, waggelt mèt op eder welske.
Limburg veult zich bij diech thoes, wie ‘ne vlinder op ’n roes.
Es diech d’r bis, daan krijg iech twinkels in mien ouge.
Es iech diech zeen, veul iech sjevraoje euveral.
Couplet 1:
’t Gans jaor weurt d’r nao diech oet geloert.
Diech bis wie ze zègke, de keers op de toert.
Diech haols ech ’t bèste nao bove in miech.
Dien kleure die sjèldere eder geziech.
Door diech löp heij alles dreij daog oet de maot.
En weurt der aoch euver niks aanders gepraot.
Couplet 2:
En weur iech get awwer en ouch al get gries
Jao, wat ouch gebäört, iech geef diech noets pries
Iech sleet daan mien ouge en dink weer aon diech
e träöneke perelt daan langs mie geziech
Daan haang iech de vlag oet es diech d’r weer bis
Diech bis en diech blijfs toch ’t sjoenste wat is !