Orxan Lökbatanlı - Sevgi şeiri
Adamın həsrətdən yanan ürəyi
Köməyi olmadı yağışın qarın,
Həsrətin alovu doya bilmədi.
Şairin bu səhvin, bu günahların
Nə yağış, nədə qar yuyabilmədi.
Mərhəmət açanan səhv olub axı!
Gəl indi başasal fələk zalıma,
Onun kefsiz günü kef olub axı,
O falək acımaz mənim halıma.
Sınmış ümidləri təsəvvür elə,
Yıxılan bir evin dirəyi sınıb.
Şairdə eyniylə yaşayıb belə,
Özü dik dayanıb, ürəyi sınıb.
Elə sındırmısan sınan ürəyi,
Qışın şaxtasıda dondurabilmir.
Adamın həsrətdən yanan ürəyi,
Bəxtinin şəmini yandırabilmir.
Mən elə sağ ikən ölən adamam
Danışım dərdimi qulaqas mənə,
Birvaxt sevgim idi ən əsas mənə.
Nə qəbir gərəkdi, nədə yas mənə,
Mən elə sağ ikən ölən adamam.
Yarda imdadıma gəlmədi mənim,
Sevgimi mənimlə bölmədi mənim.
Bir nəfər qədrimi bilmədi mənim,
Dərd odur mən bunu bilən adamam.
Mən elə sağ ikən ölən adamam.
Ümidin ipləri tez-tez yığılır,
Yenidən arzular birdə doğulur.
İçim qan ağlayır, ürək dağılır
Yalandan üzümdə gülən adamam.
Mən elə sağ ikən ölən adamam.
Şairi ağladıb gülən adamın,
Hər gecə ağlıma gələn adamın.
Məni ürəyindən silən adamın,
Şəklinin tozun silən adamam.
Mən elə sağ ikən ölən adamam.
Nə təbim qalıb, nədə avazım
Demir əvvəlki o dinən o sazım.
Qoymuyun kədərli şeirlər yazım,
Gücnənbir özünə gələn adamam.
Mən elə sağ ikən ölən adamam.
Mən daha sevməyin daşın atmışam
Əvvəlki təsurat yarana bilmir,
Bəxtim elə yatıb oyana bilmir.
Ürəyim heçkimə inana bilmir,
Mən daha sevməyin daşın atmışam.
Həsrəti bağrımı az qalıb yara,
Ayrılıq qəlbimə vursada yara.
Yaxşı yol demişəm gedəndə yara,
Dalınca gözümün yaşın atmışam.
Mən daha sevməyin daşın atmışam.
Yarda ayrılığın fərqinə varıb,
Yazıb ki, bu sevgi daha qurtarıb.
Mən alan üzüyü geri qaytarıb,
Hirsimdən qoparıb qaşın atmışam.
Mən daha sevməyin daşın atmışam ...