සමාවෙන්න රත්තරනේ වරද මගෙ අතේ
දරාගන්න බැ ගිනි සිළු නැගෙයි යි සිත් මලේ
දේවතාවියක් සිටු ගෙයි හඬා වැළපුණේ
කවුරුද රතු රෝස මලෙන් සුවඳ ගෙන ගියේ...
මල්සරාට තහනම් ගෙයි දොරගුළු ඇරුනේ
බහට බහක් දි අඩවන් දෙනෙතක බැඳුණේ
අලවංත කැකුළියකගෙ තුරුලේහි රැඳුණේ
ගෙවුණු රැයක් ආත්මයක මට පවු පිරුණේ
සමාවෙන්න රත්තරනේ වරද මගෙ අතේ
දරාගන්න බැ ගිනි සිළු නැගෙයි යි සිත් මලේ
දේවතාවියක් සිටු ගෙයි හඬා වැළපුණේ
කවුරුද රතු රෝස මලෙන් සුවඳ ගෙන ගියේ...
දෙපා වඳින ඇගේ දෑසේ කඳුළු පෙනි පෙනී
බිඳී ගියා මුළු ලොව සෙනෙහසින් දැවි දැවී
සඳමඩලට පෙම් සිසිලස පිදුව කුමුදිනී
ජාති ජාති යන්නැ ඔබ ලඟින් දුරස්වී
සමාවෙන්න රත්තරනේ වරද මගෙ අතේ
දරාගන්න බැ ගිනි සිළු නැගෙයි යි සිත් මලේ
දේවතාවියක් සිටු ගෙයි හඬා වැළපුණේ