Söz & Müzik : Halil Can Özçelik
Küçük bir yankı misali başlıyor, Ses yok, kimse fark etmiyor. Kaldığı yerden süregelen zaman, Eskisi gibi olmaz, değişimin anlamıyorlar. Ardında yanan gözler sessiz, Umudu beklerken çaresizlik ağlıyor. Her gün duyalan kelimenin , Hasreti nasıl tarif edilir, bilinmiyor. Adını yaşatmaya çalışarak şu an, Ama çoktan geçen kıyamet, Buluşmayı rüyalara ve başka hayallere bıraktı. Kanatsız bir kuş gibi, anı bekliyor, Göğe yükselme ümidiyle. Hayat akmaya devam ediyor, Bitiremiyorum ben, Unutuyorum hayalini. Delirdiğimi mi düşünüyorum? Güçlü kalamıyorum. Böyle bir kaderin beni bulması, Mumumun az kalması hissettiriyor. Dolu gözler artık saklanmak istemiyor. Rol yapmayı bıktım. Dolu gözlerim, sabırsızlıkla bekleyen bir nehir misali, çok özledim. Ne olur, kıyamet sen onu alırken bana hızla koş, geç kalma...