SK & Yusuf Gülmez "Etmeseh"
Yansıyan Ağrı / 2020 / 13
Hasret çekilen gözler siliniyor hafızadan yavaş yavaş
Bilinmiyor ama hatıralar geçmişte değil revaçta
Bir iki nefes daha alayım derken bak tükeniyor zaman
Kayda değer tek isteğim saçlarını hep benden yana tara
Aklımı kullanayım derken duygularını kaybeden ahmak
Kader dediğin zaten hep çalışmadığın yerden can yakar
Bir avuç sevgiye muhtaç çocuğun kinayesidir bir tutam
Ağla, bir iki damla gözyaşının kime zararı var?
Açılan yeni sayfası hiçbir zaman beyaz olmaz bir insanın
Çoğu da tanımaz gökteki maviyi, gözdeki elâyı
Bilir misin siyaha gerek duyar mı şu gökkuşağı?
Bilmem ama bu son kederlendiğim yağmurudur nisanın
Sebebi sen değilsin inan hiçbir mahvoluşumun
Zaten gözdesi de olamadın yüreğimdeki şu oluşumun
Kaçıncı senesi bu, karanlık geceler boyu soluşumun
Bir kül oldum ama bir gül sen tutuşurum
Düşme, kalk ve hayata en acımasız yerinden tutun
Dileme özür, bükme boyun; baksak da görünmüyor kusurun
Sen, acısı bayatlamayan talihsiz çocuk
Şehrin kaldırımlarında oturduğun kadardır huzur
Hisler sarmışsa ruhunu vazgeçmek bulunmaz bir nimet
İpler dolanmışken boynuna nefes alabildiğine şükret
Dün terk ettiğin umudunu bugün iliklerine kadar hisset
Gelme üstüme, aklı olan geçirebilir mi cinnet?
Hayatın en koyu tonlarında huzur dedikleri yeşil bile mide bulandırır
Şimdi söyle, bir çırpıda nasıl unutayım?
Detaylıca kafiyelenmiş onca şiirin meğer griymiş sayfaları
Konuş işte, sanat sana kimi hatırlatır?
İstesen de ısıtamazsın gecelerin üstüne sinen soğuğunu
Aç gözünü çocukluğum, bu etmesehte uyulur mu?
Hâlâ yatağımın bir ucunda ninniler durur ve merakımdır:
Arkamızdan gelen hıçkırıklar ölmesek de duyulur mu?