L'Infinito - Ronald Moelker, Choir & two Eagle Recorders
Work for chamber choir and two eagle recorders by Ronald Moelker based on the poem L'Infinito by Giacomo Leopardi.
Vocal Ensemble La Colombe, Wolf Meyer & Ronald Moelker, Eagle Recorder
Iassen Raykov, conductor
Poem: L’infinito by Giacomo Leopardi (1826)
Sempre caro mi fu quest’ermo colle,
E questa siepe, che da tanta parte
dell’ultimo orizzonte il guardo esclude.
Ma sedendo e mirando, interminati
spazi di là da quella, e sovrumani
silenzi, e profondissima quiete
io nel pensier mi fingo; ove per poco
Il cor non si spaura. E come il vento
Odo stormir tra queste piante, io quello
Infinito silenzio a questa voce
vo comparando: e mi sovvien l’eterno,
e le morte stagioni, e la presente
E viva, e il suon di lei. Così tra questa
Immensità s’annega il pensier mio:
E il naufragar m’è dolce in questo mare.
This solitary hill has always been dear to me
And this hedge, which prevents me from seeing most of
The endless horizon.
But when I sit and gaze, I imagine, in my thoughts,
Endless spaces beyond the hedge,
An all encompassing silence and a deeply profound quiet,
To the point that my heart is quite overwhelmed.
And when I hear the wind rustling through the trees
I compare its voice to the infinite silence.
And eternity occurs to me, and all the ages past,
And the present time, and its sound.
Amidst this immensity my thought drowns:
And to flounder in this sea is sweet to me.
Steeds was mij deze eenzame heuvel lief
en deze heg, die aan zoveel zijden
de verre horizon aan ’t oog onttrekt.
Telkens als ik hier zit, stel ik me erachter
onmetelijke ruimten voor, en stilten
die ’t menselijk begrip te boven gaan,
en peilloos diepe rust; waarbij ik soms
bijna verstijf van angst. En als ik dan
de wind door deze takken heen hoor waaien,
dan vergelijk ik die immense stilte
met dit geruis: ik denk aan de eeuwigheid,
aan de afgestorven jaren, en aan dit
dat leeft, en aan ’t geluid ervan. En zo
verdrinkt mijn geest in eindeloze diepten,
en zoet is ’t mij in deze zee te zinken.