Βούτα
Εει ψιτ.. Βούτα !
Βούτα, Βούτα
Και το σώμα βυθίστηκε
απ’ την κορφή ως τα νύχια
αναπνέει νερό τώρα
κι όταν βγει θα αναπνέει ακόμα
Bουλιάζει
και τα άκρα κινούνται ελεύθερα
πιο ζωντανά ακόμα
Aφρίζουν τα μαλλιά τ’ αχτένιστα
κι ο ήλιος καίει τα βλέφαρα
δεν τ’ αφήνει ν’ ανοίξουν
θέλει να ονειρευτούν ακόμα
Kαι η γλώσσα και τα χείλη
μόνο αρμύρα να μιλάνε πια
να ‘χουν να πουν
γι’ αυτό που ζήσανε και ζουν
ακόμα
⭐Κείμενο και πιάνο - Νάνσυ Μπούκλη⭐