Lykaon'uma
Nasıl tarif edebilirim ki seni,seni kaybedeşimi,sana bağlanışımı?
Seni ilk gördüğümde ki o umutsuz ve kaderine mahkum masum bakışların hiç aklımdan silinmiyor.Ve seni son kez evimde gördüğümde ki yine o aynı umutsuz ve acı dolu bakışlarını.
Hiç bu kadar elimden bir şey gelemediği için çaresiz hissetmemiştim.
Önceki gece sen uyurken fotoğrafımızı çekmiştim .İyileşeçeksin diyordum.Daha büyüyecektin,hastalıktan kurtulup hak ettiğin gibi dilediğince koşucaktın,ısırıcaktın, iştahla yemek yiyecektin.
Yalnız kalman daha iyi diye seni odana yatırdım.Malum benle uyumaya alışırsan sonra iyileştin mi ben yokken yalnızlıktan havlardın. değil mi?
Acaba o gün beraber uyusak seni kurtarabilir miydim?
Daha akşam son durumunu veterinere nasıl anlatacağımı planlamıştım.Ertesi sabah ne güzel bir gün Likeon'umda günden güne iyileşiyor diyordum.
O tüm güçsüzlüğünle ağlayışın kulaklarımda.
İyileşip eve gideceğiz diye her yerini güzelce temizlemiştim hissedebildin mi?
Gözyaşlarımdan başka sana verebileceğim ne vardı?
Seni çok sevdim şapşal köpüşüm.
Tatlış ve utangaç bakışların ölüme kadar benimle.
Elveda...