İzleri Derin
Cânım da yara/m var
Hüznüm Bâkidir benim
Hüzün denince neden hep dert, tasa gelir insanın aklına. Aşk'ın hüznü, lezzeti bilinmez mi?
Bazen hüznüme sımsıkı sarılırım kopmak istemem. Ateş olur gözyaşlarım yanaklarımdan süzülürken. Sancılı bir ayrılık acısı gibidir ayrılmak. Ateşi içinde yanmak isterim kor gibi, ölesiye kalmak o hâl içerisinde...
Koparmayın beni bu hâllerimden, özlediimm çok özledim ruhumla sarmaşık olmayı. Özledim tek güvendiğim ben ile sohbeti. Ne çok yalnızım Rabbim onlarca sevenlerim arasında ve onlarca samimiyetsiz varken etrafım da...
Biliyormusunuz hissiyati güçlü olmak hiç iyi değil. Yazılan mesajlarda, kalplerinin sesini duymak, seslerine, cümlelerine yansıyan sahteliği duymak, okumak çok ağır. Ses etmezsin anlamıyorsun sanılır, söylesen kalpleri kırılır.
En iyisi susmak.. hep susmadım mı? Konuşsam ne olacak? Ne değişecek? En doğrusu bu sisli dünyalardan uzak durmak.
Önceden hep kendimde suç arardım, gönlümde sanıktım, gönül mahkememde hep mağdurdum ben. Çok sevmekten, bağlanmaktan korkuyorsun demişti bir dost. Şiddetle red ettiğim bu cümleyi şimdilerde kabul ediyorum ..
Evet aile, arkadaş, eş dost, kadın erkek hiç farketmez ben çok sevip bağlanınca biraz uzaklaşıyorum..
Sebebi ortada! Çocuk yaşlardan itibaren didik didik edilmiş yüreğim, delik deşik kalbim, paramparça gönlüm!
Hiç geçmeyen, asla geçmeyecek olan yaralarımı sarmışım ve izleri çok derin....
HüzNüN SoN SıRrı
04/03/2022
21:21