Tam Kaybetmişken - Hemsaye
Gün gelir düşer yollara.
Sana ait ne varsa.
Biriktirdiği sesini anlatmış kıyılara.
Kararan gecelerin ilk parlayan yıldızı.
Öyle uzak, öyle güzel.
Tarifi mümkün olsa da anlatsam her şeyi.
O küçük kuştum ellerinde nerelerdeyim ?
Düştüğümde sen bul beni, tek isteğim.
Uçmak değil niyetim.
Olmassan günler yine düşman, yine sonlar birikir.
Kaybetmek telaşı hiç bulmadan niyedir ?
Açıklama 42 - Bir şekilde hala bakışlarından kopamıyorum. Yüzünde kalbime ferahlık veren bir şeyler var. Halbuki yaptığım yanlış, biliyorum.
Açıklama 43 - Şaşırdım Müezza. Kelimelerin peşine düşmüştüm. Esmâdan eksiklerim vardı göğsümde. Parmağın uzanmayınca, zihnin yoruluyor biliyorsun, uzak köy yollarında, erken vakitte dutlar düşerken şehirdeki ağaçlardan, yetmiyor. Yan bahçe talan oldu. Denize afet vurmuyor.
Açıklama 44 - Hiçbir zaman teslim olmadım. Belki bir zaman, küçük bir zaman. Kıyas edince kainatla haziranı, haziran daha sonsuz geliyor. Uzak toprakların, dikenli dalları benim fakat ben yelken istemiştim. Başka hiçbir icat kavuşmaya yetmiyor. Miladdan önce ya da sonra, farketmiyor.
Açıklama 45 - Mantık koymuş olduğu ölçülere uyulduğunda , zihnimizi, düşüncede 'yanlışa düşmekten koruma'yı gaye edinir; kişiye, fikrin sahih ve fasidini ayırt etme gücünü kazandırır ve mantıklı düşünmek* her zaman bişey ifade eder. Mantığın değil de konuşmanın çoğu bir şey ifade etmiyor.