پس از افزایش تنشها میان دولت اسلامی افغانستان به رهبری پروفیسور برهانالدین ربانی و احزابی که تمایل نداشتند بخشی از حکومت وقت باشند، در اوایل دهه ۱۹۹۰ میلادی، یک هیأت بلندپایه دولتی به ریاست الحاج سید منصور نادری، معاون وقت ریاست جمهوری و رهبر اسماعیلیان افغانستان، به تاریخ ۷ آگست ۱۹۹۳ برای دیدار با عبدالعلی مزاری به مقر حزب وحدت اسلامی افغانستان به غرب کابل رفت. هدف این ملاقات، تشویق عبدالعلی مزاری و رهبری حزب وحدت اسلامی به مذاکره و مصالحه با دولت اسلامی افغانستان بود. هرچند محتوای اصلی این گفتگوها هرگز بصورت کامل همگانی نشده است، اما آنچه بیشتر گفته شده اینست که عبدالعلی مزاری پیشنهاد دولت اسلامی افغانستان را نمی پذیرد و بر مواضع خودش در ایتلاف با حزب اسلامی افغانستان پافشاری میکند.
این در حالی است که در جریان جنگهای داخلی افغانستان و درگیریهای میان گروههای مجاهدین و حکومت داکتر نجیبالله، سید منصور نادری اغلب نقش میانجی را میان طرفین ایفا میکرد. او در برخی موارد به مجاهدین کمک و همکاری مینمود، در حالی که همزمان با دولت داکتر نجیبالله نیز همکاری داشت. زمانی که اختلافات و تنشها میان گروههای مجاهدین پدید میآمد، دره کیان به عنوان مرکز امنی برای هر دو طرف و محلی برای مصالحه و آشتی تعیین میشد.