Vaveyla... Şiir
Sarmaşıklar kök saldı
Ayak uçlarımdan
Yine doğrulup sana gidesim var
İlahi nağmeleri titretirken
Bulutu ve buluta dair bir çok şeyi
Ayaklarım geri adım atar da oluyor
Sonra en güzel bulutun içinde
Gezdiğini seyrelediğini düşünüyorum
Bulutun kültür mirası
Karı, yağmuru, doluyu daha bir çok şey
Teneke yapraklara denk geliyor ellerim
Her dokunuş çiziyor bedenimi
Yeşilin buhranı tütüyor tepemde
Nefes almak çocuk oyuncağı
Yaşamak ne zor zanaat
Bir yavru besliyorum
Kuş tüyünden yastıkla bal yorganından
Gün geçtikçe büyüyor
Anne karnını tekmeleyen bir bebek gibi
Tekmeliyor dar gelen sol yanımı
Bir yavru besliyorum
Solumdan artık taştı
Her yöne uzuyor
Büyüyor
Büyüdükçe sana benziyor
Mutlak ki ihtimaldi
Sonraki adım sonraki nefes
Sonra gelen öncekiler
Kürküne sahip çıkamayan
Bir tilki çıplaklığı hissediyorum
Meyve veren ağacın
En güzel meyvelerini besleyen dal gibi
Tedirginim, bilmiyorum
İnsanlar görecek diye
İçimde en güzel beslediğimi seni
Korkuyorum
Doğumdaki gün batımım
Bekleyenin canınaydı son batan güneş
Fıtratını yitirmiş göz bebekleri
A'maların karanlığı ne güzeldi oysa
Hangisi ben senden daha karanlık görüyorum derki
İtiraf eder misiniz
Ben sadece karanlığı görüyorum
Af eylesin minderim
Ayakabbım, kapı eşiğim, ten rengim
Hangi düşünceden diğerine hicret etsem
Hep takıldığım noktaydın
Heybemde seni izaha zor bulduğum
Bir kaç kelime
Ve noktada noktasız
En güzel anlamları yüklerken sana
Daha güzeli olmayı başarıyorsun
Gözümde ar perdesi
Örtüyorsun
Vaveyla
Mehmet Esat Güney
Edebiyat, sanat ve gündeme dair üzerinde durulması gerekenleri bulup sizlere sunuyoruz.İyi seyirler.