نه سرباز آن وطنی که قدر هموطنش را نمیداند شوید، نه همرزم آن اپوزیسیون هزار چهرهٔ بی صفت
Cənubi Azərbaycanın Təbriz, Urmiyə, Ərdəbil, Zəncan, Həmədan və başqa yerlərində yaşayan soydaşlar;
İranda adlanan o viran məmləkətdə, bir daha əcnəbi yerinə qoyulduğunmzun şahidi oldunuz.
Bu acı təcrübə, bizim ilk təcrübəmiz deyil.
Məsum övladlarımız zəlzələdən qalan dağıntılar arasında, sıfırın altındakı o soyuq havada, mərkəzi Tehran rejimi tərəfindən öz qədərlərinə buraxıldılar.
Nə insanlıq naminı, nə də İran dedikləri yerin vətəndaşlığı naminə fəlakəti görən, və acısını hiss edən olmadı!
Başları dərdə düşəndə, müharibə, inqilab və bu tip bəlalarda ehtiyacları olanda, o dişi pişiyə bənzər xəritəni göstərib, deyirlər “İran şirdir, aslandır və Azərbaycan bu aslanın başı”!
Yüz dəfə demişik ki, dilsiz baş heç bir işə yaramaz!..
Vətən dedikləri o İranın sərhədlərini qorumaq üçün nə zaman əsgər lazım olsa, Azərbaycan gənclərini əsgər edib, sıranın ən başına düzürlər. Və eyni əsgərin günahsız ailəsi hökumətin köməyinə möhtac olanda, hökumət onları görmür! Səsini çıxardanları da, bu kimi ittihamlarla hədələyib həbs edirlər: Pantürkist deyirlər, separatçı deyirlər, xarici ölkələrin casusu deyirlər!
Əziz həmvətən!
Analarımızın göz yaşlarına üçün, atalarımızın qabarlı əlləri üçün, ümidsizlik və çarəsizlik içində "əmi çörək də ver" deyən məsum balaca qızımızın titrək səsinə görə!
Özünə gəl, ayıl ey Azərbaycan Türkü!
Öz həmvətənlərinin qədrini bilməyən o məmləkətin əsgəri olma, o qondarma “İran inqilabı” dedikləri oyunda, bu gün yenə də sənə, Təbrizin gücünə ehtiyacı olan sifətsiz min sifət opozisionun silahdaşı olma!
İçimizi yandıran Xoy hadisəsi, məzlum millətimizin qar altında, soyuq və şaxtada, evlərinin dağıntısı içində, yaşama davam faciəsi, bir daha sübut etdi ki, bizim özümüzdən başqa dostumuz yoxdur. Özümüzə gəlib yaralarımızı özümüz sarmalıyıq.
Farsın nə dövlətinə inan, nə də müxalifətinə!
Unutma ki, “Türkün Türkdən başqa dostu yuxdur”!
----------------
هموطنان مقیم تبریز، ارومیه، اردبیل، زنجان، همدان و سایر نقاط آذربایجان جنوبی؛
بار دیگر بیگانگی خود در ایران ویران را مشاهده نمودید.
تجربه تلخ خوی، اولین تجربه ما نیست. کودکان معصوم ما را در آن هوای سرد زیر صفر، میان آوارهای بجای مانده از زمین لرزه به سرنوشت خود رها کردند.
نه خبری از انسانیت شد و نه حقی از حقوق شهروندی ایرانی!
هرگاه سرشان در بلا باشد، جنگی و انقلابی رخ دهد، با سخنان آرایش شده و مذین میگویند «ایران شیر است و سر آن شیر آذربایجان»!!
صد بار گفته ایم که سر بی زبان به درد نمیخورد! آن بجای خود…
هرگاه برای دفاع از مرزهای کاذب کشورشان سرباز لازم باشد، جوانان آذربایجان را بر سر صف نوبت میچینند. و زمانیکه خانواده معصوم همان سرباز وطن کمک لازم داشته باشد، محتاج دولت شود، دولت آنها را نمیبیند! هر کس هم دهان باز کند، با هزار و یک اتهام تهدید و دستگیرش میکنند: پان تورکیستش میخوانند، تجزیه طلبش مینامند، جاسوس اجنبی اش میکنند!..
و چه ها و چه ها که نمیکنند!
بخاطر اشک چشم کم سوی مادرانمان، بخاطر پینه دستهای پدرانمان، بخاطر صدای لرزان آن دخترک معصوممان که در کمال ناامیدی و یأس، می گفت «عمی چؤرک ده وئر»!
بخودتان بیایید!
نه سرباز آن وطنی که قدر هموطنش را نمیداند شوید، نه همرزم آن اپوزیسیون هزار چهرهٔ بی صفتی که امروز در آن «انقلاب» باصطلاح سراسریشان مجددا محتاجتان شده اند!
حادثه اسفناک خوی، فاجعه ملت مظلوممان زیر برف و سرما و یخبندان در لابلای آوارهای خانه اشان، بار دیگر ثابت کرد که ما دوستی غیر از خود نداریم. ما باید بخود بیاییم و مشکلات خود را خودمان حل کنیم.
فراموش نکنید که «تورکون تورکدن باشقا دوستو یوخدور»!