และแล้ว วันนี้ก็มาถึง
ขอบคุณทุกๆความห่วงใยที่ส่งมาจากทุกๆช่องทางนะคะ
แหม่มกับลูกชายเราเริ่มดำเนินการต่างๆตั้งแต่วันนี้เช้า และคงยุ่งมากอีกหลายวันกว่าจะแล้วเสร็จ
ตอนกลางคืนเงียบๆแหม่มอ่านครบทุกคอมเม้น ขอบคุณที่เป็นส่วนหนึ่งของเรานะคะ
เราร้องไห้เสียใจมาทั้งอาทิตย์แล้ว วันนี้ เราไปลาป่าป๊าอีกครั้ง กราบลา แล้วปาดน้ำตา เข้มแข็งเดินหน้า ให้สมกับที่ป่าป๊ารักเจมส์ลุงรักและไว้ใจภูมิใจในตัวฉัน
ลุงให้เวลาฉันเตรียมพร้อมเตรียมใจ บอกรัก บอกลา และขอบคุณ มาหนึ่งอาทิตย์เต็มๆ ฉันก็ทำจนวินาทีสุดท้าย จนจากกันถาวร
ก่อนลุงจะหลับสนิทตลอดถาล ฉันจุบแก้มลุงแล้วพูดข้างๆหูว่า....ลาก่อนนะที่รัก เธอไม่ต้องรอฉันและไม่ต้องรอใคร ถ้าเธอพร้อมตอนไหน ก็ไปได้เลย
ลุงพยักหน้า พยายามจะพูด ja เหมือนที่เคยพูด แต่ครั้งนี้พยามแล้วเสียงไม่ออกเลย
ฉันบอก ฉันเข้าใจ ลุงหลับตา ฉันถามว่าง่วงใช่มั๊ย ลุงพยักหน้า...ฉันจูบแก้ม จูบมือ บอกลา เพราะหมอที่เพิ่งมาตรวจตอนบ่ายโมงบอกว่า จะอยู่ อีกไม่เกินหนึ่งอาทิตย์ หรือเร็วกว่านั้น
ฉันก็คิดว่ายังมีเวลาอีกนิด เลยกลับบ้านมากินข้าวและชาร์ตแบตมือถือเพื่อเปิดเพลงโปรดให้ลุงฟังต่อ ตอนเช้าเปิดให้ฟังจนแบตหมด ลุงชอบมากเพราะเพลงที่แกเลือกไว้เองทั้งหมดเป็นหลายสิบเพลง
เลือกและทำเป็นอัลบั้มไว้ จะได้ง่ายสำหรับฉัน
บ่ายสามฉันกลับบ้าน.กินข้าว ชาร์แบตมือ พร้อมเตรียมน้ำส้มคั้นสดไปทาริมฝีปากให้มีรสชาติของชอบ(หมอแนะนำ) และเตรียมจดหมายฉบับที่ลุงเขียนบอกว่ารักฉันมากกว่าชีวิตไปอ่านให้ฟัง
(ภาษาอังกฤษ).... ทุกอย่างพร้อม ออกรถตอนสี่โมง 16นาที
แล้วรถก็ติดหนักมาก ระหว่างนั้น ฉันไปได้เกือบครึ่งทางแล้ว อยู่ๆมือถือดังขึ้น
ฉันรู้ว่าผิดและไม่ควรรับขณะขับรถ แต่ตอนนั้นรถเคลื่อนตัวช้ามาก ฉันเลยล้วงหามือถือในกระเป๋า และรับ
ทางบ้านพักโทรมา ถามว่าฉันอยู่ไหน
ตอบไปว่าขับรถมุ่งหน้าไปที่นั่น พอเค้ารู้ว่าฉันกำลังขับรถเค้าก็ไม่พูดต่อแค่บอกว่า เดี๋ยวเจอกัน ไม่ต้องรีบนะ
ฉันถามเกิดอะไรขึ้น เค้าบอกไม่ๆๆ...ขับรถดีๆนะครับ เดียวเจอกัน ....วางหูเสร็จ เค้าไม่บอกฉันก็เดาได้
ฉันอยู่ในรถคนเดียว มองไม่เห็นเพื่อนร่วมทาง น้ำตาไหลอาบแก้ม และ
ปล่อยโฮเสียงดัง ขับไปปาดน้ำตาไป โชคดี เขตในเมืองขับได้ไม่เกิน50 ซึ่งไม่เร็วสำหรับเราที่นี่
ฉันปล่อยโฮ ยินดีกับลุงที่แกยังมีสติเลือกเองจนนาทีสุดท้าย ลุงไม่ชอบให้ใครบอกทำอะไร จะตัดสินใจเอง และวันนี้ ลุงก็เลือกและตัดสินใจที่จะไปเองเช่นกัน. ลุงไม่กิน ดื่มน้อย มาหนึ่งอาทิตย์ ป้อนอาหารแกก็ปฏิเสธเอง เราทุกคนเข้าใจ และทำตามใจลุง
นาทีสุดท้าย
ฉันไปไม่ทัน ลุงคงอยากให้จำภาพดีๆที่เรามีแต่ความสุขกับรอยยิ้มให้กัน ลุงคงไม่อยากให้ฉันเห็นลมหายใจเฮือกสุดท้าย เลยชิงไปเสียก่อนที่ฉันขับรถไปถึง
ลุงจากไปตอน 16.20
ฉันไปถึง 17.00
ฉันทำดีที่สุดแล้ว...ลุงทำดีที่สุดแล้ว
เราทำดีที่สุดแล้ว ............
ขอบคุณนะคนอ่านและคอมเม้นท์
จันทร์สุดา
24.10.2024