คำแรก เมื่อเจอหน้า
ไปถึงเจอหน้าร้องไห้ และบอกว่าไม่อยากอยู่แล้ว
.
.
วันหยุดของฉันเช้าวันเสาร์นี้ ตั้งใจตื่นมาทำสลัดแตงกวากับผักอื่นๆไปป้อนลุงพร้อมมื้อเที่ยง และตั้งใจออกจากบ้านแต่เช้าจะได้มีเวลาอยู่ด้วยกันนานๆ
เพราะทานมื้อเที่ยงเสร็จลุงจะเข้านอนกลางวัน
ฉันไปถึง 10 โมง ลุงทานมื้อเช้าเสร็จแล้ว ก็ยังนั่งอยู่ที่ห้องนั้น
น่าเสียดายที่แผนกนี้ เค้าไม่มีห้องนั่งเล่น ห้องดูทีวีแยกออกไปต่างหาก ทานมื้อเช้ากันเสร็จ บางคน ก็นั่ง(หลับ)กันอยู่ที่เดิม บางคนก็เดินวนไปมาในแผนก
คนที่เดินได้ ก็ไม่ง่วง เดินตลอดเวลา แผนกนี้มีที่กว้างพอสมควร แต่บางคน ไม่ชอบลุกไม่ชอบเดิน ก็จะนั่งติดอยู่กับเก้าอี้เดิม จนกว่าจะมีใครมาพาไปทำกิจกรรมต่างๆ
ที่นี่มีมื้อเช้า มื้อเที่ยงเสร็จ ก็ มื้อกาแฟและมื้อเย็น
ช่วงนี้หนาวแล้ว ไม่ได้ออกไปนั่งกันในสวน แต่ก็มองผ่านประตูหน้าต่างที่เป็นกระจกได้อย่างใกล้ชิด
บางวันมีกระต่าย มีกระรอกและนกต่างๆออกมาให้ชมให้เห็นกันบ้าง
.เค้ามีกิจกรรมทุกวัน ทั้งพาไปห้องร้องเพลง,พาไปเดิน,รดน้ำต้นไม้,ประดิดประดอย,โยนบอลและอื่นๆ
ญาติสามารถ อ่านที่บอร์ดได้ว่าเค้ามีกิจกรรมอะไรบ้างในแต่ละวันแต่ละอาทิตย์
และสามารถอ่านได้ว่ามีอาหารเมนูอะไรบ้างในแต่ละวันแต่ละมื้อ
วันนี้ฉันไม่ได้เอาอาหารเที่ยงไปฝากลุง แต่ทำสลัดกับ โยเกิร์ตไปฝาก มื้อเที่ยงวันนี้ มีออเดิร์ฟเป็นซุป และอาหารจานหลักมี สองเมนูให้เลือก พาสต้ากับมันบด ฉันเลือก มันบดกับหมูทอดให้ลุง
ทานไปครึ่งจาน และสลัดที่เอาไปเกือบหมด โยเกิร์ตหมดเกลี้ยง คนป่วยโรคนี้ จะชอบทานหวานๆ เพราะลิ้นเค้าไม่ค่อยรับรส แต่รสหวานดูอร่อยสุดสำหรับเค้า
วันนี้ไปถึง ลุงยังนั่งอยู่ที่เดิมในห้องรวม ไปถึงเหมือนทุกครั้ง ฉันเข้าไปหา ทักทายเสียงเบาๆพร้อมกอด
ลุงมองหน้าฉันและร้องไห้ทันที พร้อมบอกว่า
" ผมไม่อยากมีชีวิตอยู่ต่อแล้ว "
ถ้าเป็นเมื่อก่อน ฉันคงร้องไห้ตาม และทำใจไม่ได้ แต่วันนี้ ฉันเข้มแข็งขึ้นเยอะมาก
ฉันฟังและเข้าใจลุง ไม่ต่อประโยคที่ลุงพูด..กลับพูดเรื่องอื่นว่า
" เราออกไปข้างนอกกันเถอะ วันนี้มีแดดอุ่นมาก เดี๋ยวฉันไปเอาแจคเก็ตที่ห้อง แล้วเราออกไปด้วยกันนะคะ "
ลุงกุลีกุจอรีบลุก และบอกเป็นภาษาไทยที่เคยพูดกันจนติดปากว่า
" ปะ ! "
จากนั้น
เราออกไปเดินก่อนมื้อเที่ยงหนึ่งรอบ และหลังมื้อเที่ยงอีกหนึ่งรอบ ได้ตัดเล็บได้โกนหนวด ได้รับแสงแดด ดูสดใสขึ้น
ก่อนกลับเข้าไปนอนกลางวัน ลุงยิ้มได้หัวเราะได้และเดินไม่ต้องจูงได้ บอกว่าถ่ายรูปกันหน่อย ก็ ยิ้มและเอคท่าท้าวสะเอวให้ถ่ายรูปเหมือนลุงคนเดิม
"หลับฝันดีนะลุง.."
ครับ...ลุงตอบ
" ฉันรักเธอและขอบคุณสำหรับทุกอย่างนะลุง "
ครับ...ลุงตอบ
" ฉันรักเธอนะลุง ich hab dich lieb "
ผมก็รักคุณ Ich dich auch ..ลุงตอบ แล้วก็หลับพร้อมมีเสียงกรนเบาๆ
ฉันกลับบ้านตัวเบาๆ ไม่เศร้าเหมือนก่อนแล้ว
แต่ความเหงา ความโดดเดี่ยว ความว่างเปล่ายังมีทุกวัน..ฉันพยามและสู้เพื่อให้ตัวเองแข็งแรงเพื่อให้ตัวเองไม่ป่วย เลยหาอะไรทำไม่ให้นิ่งไม่ให้ว่างมากเกินไป
กลับจากลุงถึงบ้านพักผ่อนนิดหน่อยและตอนเย็น ฉันก็ไปปั่นจักรยานสูดอากาศสดชื่น ปั่นไปคิดไป
แล้วฉันก็เผลอยิ้มออกมา พร้อมพูดกับตัวเองว่า
" เธอจะเศร้าไปทำไมจันทร์สุด้าาา(เสียงสูง) เธอขับรถได้ มีรถ เธอปั่นจักรยานได้ มีจักรยาน เธอพูดภาษาเยอรมัน ไทย อังกฤษได้ ไปไหนก็ได้
เธอมีอพาร์ทเม้น เป็นของตัวเองที่เยอรมัน เธอมีบ้านอยู่ที่ไทย เธอไม่มีหนี้
เธอมีงานประจำทำ และเธอ
ก็ยังมีมืออุ่นๆของลุงเบรงค์ให้ไปจับไปกอดทุกวัน ! แถมมีลูกมีหลาน ให้ได้พูดได้เห็นกันยามคิดถึง ..
พอเถอะจันทร์สุดา
จงอยู่กับความจริง และไวน์ขาวไวน์แดง ต่อไปนะ "
แล้วฉันก็ยิ้มคนเดียวตลอดทางปั่นกลับบ้าน 5 กิโลเมตร 😜
พยายาม #ปล่อยวาง #ปลง และอยู่กับ #ความจริง
ไม่ยอมรับ แต่จะปรับตัวให้เข้ากับทุก สถานการณ์
ให้ได้
รักนะคนอ่าน😘
จันทร์สุดา
22.09.2024