Στα Φυλακισμένα Μνήματα
Μοιράζομαι την πρώτη μου επίσκεψη και τα συναισθήματα μου στα Φυλακισμένα Μνήματα.
Πιο κάτω είναι ένα απόσπασμα από το διήγημα μου προς τα Φυλακισμένα Μνήματα:
[...]Περάσαμε μέσα στις φυλακές και είδαμε τα κελιά των αγωνιστών. Μετά ακολούθησε το δωμάτιο με την αγχόνη. Ακόμα έτρεμα. Φοβόμουν να μπω και να δω όσα ήταν μέσα. Όμως είπα στον εαυτό μου πως πρέπει να αντιμετωπίσω τον φόβο. Πρέπει να δω την θύσια εκείνη,να αντιμετωπίσω εκείνο το θάνατο το οποίο τα ίδια τα παλληκάρια δεν φοβήθηκαν. Εκεί προσπάθησα να φανταστώ το τι ακριβώς γινόταν καθώς μου τα διηγούνταν. Το μυαλό μου δεν μπόρεσε να το χωρέσει. Το θάρρος με το οποίο πήγαιναν στην αγχόνη χωρίς καμία λύπη και δάκρυ ήταν κάτι που δεν μπόρεσε το μυαλό μου να δεχτεί. Το μυαλό του σύγχρονου ανθρώπου δεν μπορεί να το χωρέσει.
Το να σταθώ πάνω από τον τάφο τέτοιων ηρώων ήταν πολύ δύσκολο. Προσκύνησα,αλλά ήθελα να γίνω ένα με το χώμα. Ποιά ήμουν εγώ μπροστά τους; Ένα τίποτα. Δεν μπορούσα να βρω τα λόγια μέσα μου. Είχα ένα κόμπο στο λαιμό. Ήθελα να κλάψω. Δεν μπόρεσα.
Κι έλεγα στον εαυτό μου : Ποιός είναι ο σκοπός της δικής μας ζωή σήμερα ; Ποιό είναι το νόημα της ζωής μου και όλων μας; Αυτοί πέθαναν,αλλά είχαν ένα σκοπό. Είχαν βρει το νόημα της ζωής – να πολεμήσουν για τους συνανθρώπους και για την πατρίδα,να θυσιάσουν τα πάντα για την Ελευθερία. Εγώ ; Еμείς όλοι μας; ‘’ Ακόμα δεν βρήκα απάντηση στα ερωτήματα μου. Ένα μόνο ξέρω,πως το λιγότερο που μπορώ να κάνω σήμερα και θα είναι ο στόχος μου – να μεταφέρω αυτή την ιστορία, να κρατήσω την μνήμη όλων των αγωνιστών ζωντανή.