Missa pro defuncto 3/10
Dies irae, dies illa
solvet saeclum in favilla,
teste David cum Sibylla.
Quantus tremor est futurus,
quando iudex est venturus
cuncta stricte discussurus.
Tuba mirum spargens sonum
per sepulchra regionum,
coget omnes ante Thronum.
Mors stupebit et natura,
cum resurget creatura,
iudicanti responsura.
Liber scriptus proferetur,
in quo totum continetur,
unde mundus iudicetur.
Iudex ergo cum sedebit,
quidquid latet apparebit,
nil inultum remanebit.
Quid sum miser tunc dicturus?
Quem patronum rogaturus,
cum vix iustus sit securus?
Rex tremendae maiestatis,
qui salvandos salvas gratis,
salva me fons pietatis.
_______________________________________
Day of wrath! O day of mourning!
See fulfilled the prophets' warning,
Heaven and earth in ashes burning!
Oh what fear man's bosom rendeth,
when from heaven the Judge descendeth,
on whose sentence all dependeth.
Wondrous sound the trumpet flingeth;
through earth's sepulchers it ringeth;
all before the throne it bringeth.
Death is struck, and nature quaking,
all creation is awaking,
to its Judge an answer making.
Lo! the book, exactly worded,
wherein all hath been recorded:
thence shall judgment be awarded.
When the Judge his seat attaineth,
and each hidden deed arraigneth,
nothing unavenged remaineth.
What shall I, frail man, be pleading?
Who for me be interceding,
when the just are mercy needing?
King of Majesty tremendous,
who dost free salvation send us,
Fount of pity, then befriend us!
(translated by William Josiah Irons 1849)
_______________________________________
Dzień ów gniewu się nachyla,
gdy w proch wieki zmiecie chwila,
świadkiem Dawid i Sybilla.
Będzie strach tam, będzie drżenie,
przyjdzie sędzia sądzić ziemię
a roztrząsać wszystko wiernie.
Trąba wyda głos dokoła,
gdzie kto gnił w mogilnych dołach,
wszystkich do stóp tronu zwoła.
Śmierć struchleje, wszelkie ciało
gdy powstanie, jak leżało,
by przed Sędzią głos zabrało.
Zwój ksiąg będzie rozwiniony
zapisanych z każdej strony,
z których ma być świat sądzony.
Sędzia zasię gdy rozkaże,
co ukryte, to ukaże,
a bezkarnie nic nie zmaże.
Cóż mam, nędzny, odpowiadać,
jakiego obrońcę badać,
gdy nawet dobremu biada.
Królu strasznej wielmożności,
co zbawiasz nas mimo złości,
wybaw mnie, źródło litości.
(przekład wg Anny Kamieńskiej 1850)