Missa pro defuncto 4/10
Recordare, Iesu pie,
quod sum causa tuae viae,
ne me perdas illa die.
Quaerens me, sedisti lassus,
redemisti Crucem passus,
tantus labor non sit cassus.
Iuste iudex ultionis,
donum fac remissionis
ante diem rationis.
Ingemisco, tamquam reus,
culpa rubet vultus meus,
supplicanti parce, Deus.
Qui Mariam absolvisti,
et latronem exaudisti,
mihi quoque spem dedisti.
Preces meae non sunt dignae,
sed tu bonus fac benigne,
ne perenni cremer igne.
Inter oves locum praesta,
et ab haedis me sequestra,
statuens in parte dextra.
Confutatis maledictis,
flammis acribus addictis,
voca me cum benedictis.
Oro supplex et acclinis,
cor contritum quasi cinis,
gere curam mei finis.
_______________________________________
Think, good Jesus, my salvation
cost thy wondrous Incarnation;
leave me not to reprobation!
Faint and weary, thou hast sought me,
on the cross of suffering bought me.
shall such grace be vainly brought me?
Righteous Judge! for sin's pollution
grant thy gift of absolution,
ere the day of retribution.
Guilty, now I pour my moaning,
all my shame with anguish owning;
spare, O God, thy suppliant groaning!
Thou the sinful woman savedst;
thou the dying thief forgavest;
and to me a hope vouchsafest.
Worthless are my prayers and sighing,
yet, good Lord, in grace complying,
rescue me from fires undying!
With thy favored sheep O place me;
nor among the goats abase me;
but to thy right hand upraise me.
While the wicked are confounded,
doomed to flames of woe unbounded
call me with thy saints surrounded.
Low I kneel, with heart submission,
see, like ashes, my contrition;
help me in my last condition.
(translated by William Josiah Irons 1849)
_______________________________________
Pomnij, Jezu, miłościwy,
jakoś dla mnie czynił dziwy,
nie gub mnie w tym dniu straszliwym.
Dla mnieś się utrudził, Panie,
krzyża mękę cierpiał za mnie,
miałby trud ten przepaść marnie?
Prawy Sędzio odemszczenia,
daj nam łaskę odpuszczenia
jeszcze przed dniem rozliczenia.
Od zbrodniarza jęczę srożej,
czoło ogniem winy gorze,
proszącego oszczędź, Boże.
Ty, co Marii odpuściłeś,
łotra z krzyża pocieszyłeś,
nadzieję w serce włożyłeś.
Prośby me tego niegodne,
ale ty wejrzyj łagodnie,
bym nie płonął wiecznym ogniem.
Postaw mnie w owiec zagrodzie,
od kozłów sprośnych mnie oddziel,
staw po prawicy w swym grodzie.
Pomieszawszy z przeklętymi,
ogniem srogim objętymi,
wywołaj mnie ze świętymi.
W kornej błagam Cię postawie,
z sercem startym na proch prawie,
uczyń zadość mojej sprawie.
(przekład wg Anny Kamieńskiej 1850)