Κι αν έπαιζες στον ουρανό... (Ακουστικά Συνθήματα)
•Subscribe here and follow me at👇•
✓Spotify: https://shorturl.at/pawGW
✓IG: / guratza_
✓FB: / guratza138
•Στο πιάνο με συνοδεύει ο Θάνος Αυγερινός•
✓ / thanosavgerinos
Κατ’αρχάς δυο λόγια για το γεγονός πως έχω καθυστερήσει (εξόφθαλμα) να συμπεριλάβω σύνθημα μιας εκ των ιστορικότερων ομάδων της Ελλάδας στην σειρά «Ακουστικά Συνθήματα». Όπως έχετε δει, έχω αντιμετωπίσει με τον ίδιο σεβασμό και προσέγγιση όλους τους συλλόγους, είτε λέγεται ΠΑΣ Γιάννενα, είτε ΠΑΟΚ χωρίς διακρίσεις σε «μεγέθη». Για τον/την κάθε οπαδό, το συναισθηματικό δέσιμο με την ομάδα τους την κάνει στα μάτια τους, όχι την μεγαλύτερη, αλλά την σημαντικότερη του κόσμου. Έτσι, ξέροντας το ειδικό βάρος του Πανιωνίου στις ζωές τόσων γενιών φίλων του, δεν ήθελα να παραδώσω πρόχειρο υλικό «απλά για να ξεμπερδεύουμε και με αυτούς». Μπορώ να σας διαβεβαιώσω 100% (και νομίζω είναι εμφανές στο μουσικό επίπεδο) πως αυτό το σύνθημα μου πήρε, με μεγάλη διαφορά, τον περισσότερο χρόνο για να το ενορχηστρώσω και να το αποδώσω όπως έπρεπε. Δεν θα σας ζητήσω συγγνώμη για την καθυστέρηση, καθώς ελπίζω πως το αποτέλεσμα άξιζε την αναμονή. Ένα τεράστιο ευχαριστώ στον Θάνο Αυγερινό από την Θεσσαλονίκη για την συνεισφορά του στο πιάνο. Προς όλους τους Πανιώνιους, σας ευχαριστώ για την εγκάρδια αντιμετώπιση σας για όλες τις φορές που μου έχετε μιλήσει σε όλες τις πλατείες/πάρκα/συναυλίες που έχουμε βρεθεί παρ’ότι δεν είχα συμπεριλάβει την ομάδα σας ακόμη. Ελπίζω να γουστάρετε φουλ και η υπομονή να άξιζε τον κόπο!
---------------------------------------------------------------
Πανιώνιος σήμερα λοιπόν.
Ψάχνω να βρω μια ανάμνηση, μια ιστορία, κάτι να γράψω. Για το κύπελλο του 98 και τον Ναλιτζή έγραψα στο σύνθημα με τον Παναθηναϊκό (link). Στην Νέα Σμύρνη πήγα πρώτη φορά το 2020, και μου φάνηκε μια όμορφη περιοχή με πολύ πράσινο και καλό επίπεδο ζωής. Η ιστορία που θα πω είναι φαινομενικά άσχετη, αλλά ποιός νοιάζεται...
Η μητέρα μου ήταν αριστερή και πρώην χίπισσα, στην αυλή μας ζωγράφιζε το σήμα της ειρήνης και είχε ίνδαλμα τον Τσε Γκεβάρα. Εγώ από την άλλη στην πρώτη δημοτικού αποβλήθηκα διότι πέταξα μια πέτρα στα μούτρα ενός συμμαθητή μου στο πρώτο διάλειμμα. Στην Δευτέρα δημοτικού αποβλήθηκα διότι σε καυγά έριξα ένα Ροδοπάκι (google it) στο κεφάλι συμμαθητή μου σε καυγά. Στην Τρίτη δημοτικού αποβλήθηκα επειδή σε καυγά είχα χτυπήσει με ξύλινο χάρακα συμμαθητή στο πρόσωπο με αποτέλεσμα 14 ράμματα ανάμεσα στη μύτη. Στην Τετάρτη δημοτικού αποβλήθηκα διότι, σε καυγά με άσχετα άτομα, άνοιξα το κεφάλι συμμαθητή με πέτρα. Απλά το σημάδι μου ήταν (και είναι) τόσο άθλιο που ενώ σημάδευα κάποια κωλόπαιδα, πέτυχα ίσως το πλέον αθώο παιδί όλου του σχολείου. Αυτή ήταν και η τελευταία αποβολή μου καθώς όλο το σχολείο πλέον ήταν εναντίον μου, και στον δρόμο προς την διευθύντρια με πέρασαν φάλαγγα, και έτσι κατάλαβα πως την επόμενη φορά δεν θα ξαναγυρνούσα στο ίδιο σχολείο.
Στην πορεία ανακάλυψα τα Video Games. Οι μεγαλύτερες μου αγάπες ήταν τα Final Fantasy και τα Zelda. Το πρώτο μου Zelda ήταν το «Link’s Awakening”. Όταν συνειδητοποίησα πως υπήρχε αντίστοιχο, έγχρωμο και μεγαλύτερο, παιχνίδι ονόματι «Link to the past», το συναίσθημα που ένοιωσα δεν περιγράφεται με λέξεις. Ξεκίνησα να το ασχολούμαι με αυτό το game με τεράστια προσήλωση παίζοντας το σε emulator στον τρισάθλιο και τρισκατάρατο υπολογιστή COMPAQ που είχαμε πάρει από τον Κοτσόβολο της Κομοτηνής το καλοκαίρι του 1999, μαζί (μαζί με μια κόπια Final Fantasy VII [φαίνεται στο Background] με εκείνα τα τεράστια χάρτινα κουτιά της εποχής – ώπα κάπου στοπ με τις αναμνήσεις θα κλάψω). Κάπου στο 3o dungeon του Zelda λοιπόν υπήρχε ένα boss με μορφή πεταλούδας. Εγώ συνήθιζα να παίζω με τα πόδια απλωμένα πάνω στο γραφείο δίπλα στην οθόνη. Χωρίς να θέλω να προεκταθώ σε λεπτομέρειες αυτό το boss μου είχε γαμήσει την πίστη. Η αντίδραση μου σε κάθε game over ήταν να κλωτσάω την Οθόνη, κάτι που έκανα γενικά όταν ο υπολογιστής κολλούσε, ή μου έσπαγε τα νεύρα με οποιονδήποτε τρόπο.
Τελικά έσπασα την οθόνη ουρλιάζοντας.
Πως σχετίζονται όλα τα παραπάνω?
Όποτε είχα τέτοιες ακραίες βίαιες αντιδράσεις, η μητέρα μου (αφότου μου φώναζε κτλ), όταν ηρεμούσε, μου έλεγε, ακόμα και αφότου είχα ενηλικιωθεί, «Μιχάλη, φοβάμαι ότι κάποια στιγμή, θα νευριάσεις τόσο πολύ, που θα χτυπήσεις το κεφάλι σου σε κάναν τοίχο όπως εκείνος ο μπασκετμπολίστας του Πανιωνίου». Ένοιωθα πως είμαι ο μόνος άνθρωπος που το είχε ακούσει αυτό, μέχρι που άκουσα το τραγούδι «Μπόμπαν» του ΛΕΞ.
---------------------------------------------------------
Γενικά έχω ηρεμήσει από τότε, θέλω να πιστεύω, αν και λίγο anger management δεν έβλαψε ποτέ κανέναν :)