Σε Γνώρισα Από Παιδί Μικρό (Ακουστικά Συνθήματα)
•Subscribe here and follow me at👇•
✓Spotify: https://shorturl.at/pawGW
✓IG: / guratza_
Το έτος είναι 1999 και μόλις έχουμε μπει στην Α γυμνασίου. Σε μια εποχή χωρίς ίντερνετ, όπου δύσκολα μπορούσες να διασταυρώσεις πληροφορίες για να ελέγξεις την εγκυρότητα τους, οι αστικοί θρύλοι ήταν στο απόγειο τους. "Ο Σερντάν γάμησε τη γάτα του και έβγαλε αίμα απ'το μουνί", "Την Παρασκευή θα έρθει ο Ρωχάμης στο σχολείο μας για να σκοτώσει παιδιά", "Έχω μια τηλεκάρτα που βγήκε σε 3 αντίτυπα", και φυσικά ας μη μπούμε στις μαύρες τρύπες που λέγονται "Ένας Ξάδερφος μου..." και "Στο χωριό μου έχω....".
Έτσι λοιπόν, σε μια κοινωνία μικρή, σε μια ηλικία που η άλλη πλευρά της πόλης σου φαίνεται άλλος πλανήτης και αναρωτιέσαι αν τα παιδιά που πάνε σε διαφορετικό σχολείο μιλάνε την ίδια γλώσσα με εσένα, σου φαίνεται αρκετά λογικό ένας 12χρονος να "είναι Σατανιστής" ή όλοι οι αγνοούμενοι που ψάχνει ο Χαρδαβέλας να εθεάθησαν "κοντά στο ποτάμι, ναι ρε, μα τω θεώ". Ο συνδυασμός όλων των παραπάνω συντελεί στην δημιουργία αστικών μύθων. Αστικών μύθων που συνοψίζονται σε πρόσωπα, υπαρκτά ή μη, τα οποία αποκτούν μια νέα διάσταση, μέσα από έναν συνδυασμό διαστρέβλωσης της πραγματικότητας και καθαρής μυθοπλασίας.
"Έλα Μιχάλη, θα πάμε για μπάλα μόλις τελειώσουν οι Power Rangers?"
"Εννοείται"
"Ωραία, θα έρθουν και ο Γούδε και ο Λυκοφονιάς"
"Ο ποιος?"
"Ο Λυκοφονίάς"
"Γιατί τον λένε Λυκοφονιά?"
"Γιατί παλιά είχε δείρει ένα παιδί που έμοιαζε με λύκο*"
Πριν ξεκινήσουμε το γυμνάσιο λοιπόν, από την άβυσσο της αστικής φαντασίας, τρεις μύθοι ξεχώριζαν. Ο μύθος πως "Ο-Λ-Ο-Ι έχουνε γκόμενα στο γυμνάσιο" (τι γίνεται αν τα κορίτσια είναι λιγότερα από τα αγόρια?), ο μύθος του Σάκη Κ*τίου (μυθικός 14χρονος αλήτης που ταιριάζει στην ΖΝ περιγραφή "τυπά με το παπί, το φλάι και την αρβύλα, να το κρατάς αληθινό") και ο μύθος του Γκιουνάι.
Για τον Γκιουνάι ακούγαμε για χρόνια (εντάξει, ίσως μήνες, αλλά σε εκείνη την ηλικία η αντίληψη του χρόνου είναι κάπως διαφορετική). Πως δεν μιλούσε, πως είχε μείνει στην Α γυμνασίου αμέτρητες φορές, πως τα είχε κάνει κάποτε πάνω του... Διάφορα. Έρχεται λοιπόν η πρώτη μέρα του σχολείου και μπαίνουμε στην τάξη. Η γλυκύτατη φιλόλογος κυρία Καραμούζη παίρνει τις πρώτες παρουσίες - και ακούγεται κάτι που έσκασε σαν κρότου-λάμψης στα αυτιά μας.
"Αμ*τ Κεχ**ιά Γκιουνάι"
"Παρών"
Θα μπορούσε να είχε πει Ντιέγκο Αρμάντο Μαραντόνα και να μας είχε φανεί λιγότερο συνταρακτικό. Όχι απλά ήταν υπαρκτό πρόσωπο ο Γκιουνάι, αλλά ήταν συμμαθητής μας. Στην ίδια τάξη. Στο πρώτο διάλειμμα σπεύσαμε να διαδώσουμε τα νέα σε όλους τους φίλους μας από τις άλλες τάξεις - πλέον είχαμε φίλους και από άλλες τάξεις, σταματήσαμε να πλακωνόμαστε κάπου στην πέμπτη δημοτικού. Ο ενθουσιασμός με τον καιρό καταλάγιασε, καθώς ο Γκιουνάι, το μόνο πράγμα που έκανε ήταν να κοιμάται και να γράφει ακατάπαυστα σε ένα τετράδιο. Αυτό ήταν ιδιαίτερα αξιοπερίεργο καθώς, ήταν γνωστό σε όλους πως ο Γκιουνάι ΔΕΝ ΗΞΕΡΕ ΝΑ ΓΡΑΦΕΙ.
Η περιέργεια ήταν τεράστια, και σε μια εποχή που έριχνες πέτρα στη μούρη ενός άλλου παιδιού με συνοπτικές διαδικασίες επειδή κάποιος σου είπε πως είπε "γαμώ τη μάνα σου", λέξεις όπως προσωπικά δεδομένα, σχολικός εκφοβισμός ήταν άγνωστες. Έτσι λοιπόν σε ένα διάλειμμα, μετά από σύντομο τραμπουκισμό των επιμελητών, είχαμε πρόσβαση στα πολυπόθητα "τετράδια-μυστήρια" του Γκιουνάι. Η στιγμή θύμιζε Τζον Τραβόλτα στο Pulp Fiction.
Τα τετράδια, ήταν γεμισμένα από την πρώτη γραμμή της πρώτης σελίδας, ως την τελευταία, χωρίς κενά, χωρίς τελείες, με την φράση "ΠΑΟΟΛΕΠΑΟΟΛΕ......ΠΑΟΟΛΕΠΑΟΟΛΕ ΣΤΟΠ". Στο τέλος κάθε τετραδίου έγραφε "ΣΤΟΠ". Σε τυχαία σημεία ανά μερικές σελίδες σε κενά σημεία έγραφε τη λέξη "Βαζέχα".
-------------
Επίσης την ίδια εποχή ήτανε πολύ της μόδας τα γκράφιτι. Επίσης, σχετικά κοντά χρονικά, ο Πανιώνιος είχε κατακτήσει το κύπελλο Ελλάδος κερδίζοντας τον Παναθηναϊκό. Έχω ψήσει λοιπόν τους 2 καλύτερους μου φίλους να κάνουμε Crew γκράφιτι. Μετά από μερικές μέρες, στο crew εισχώρησε ένας συμμαθητής που άκουγε στο παρατσούκλι "Κακάρας". Εν πάση περιπτώσει, ένα απόγευμα δίνουμε ραντεβού να δείξουμε τα πρώτα μας σχέδια, και φυσικά ποιο θα είναι το Tag μας. Εγώ έπαιζα φανατικά Video Games εκείνη την εποχή, και τους είχα πει ήδη πως το Tag μου θα είναι "Squall**", οπότε απλά τους έδειξα το (τρισάθλιο) σχέδιο μου . Σε μια έκρηξη αυθεντικότητας, ένας φίλος μου, αποκαλύπτει πως και αυτός πήρε όνομα από video game : "Link", και μας δείχνει ένα ακόμα χειρότερο σχέδιο. Κοιτάμε λοιπόν τον Κακάρα, να μας δείξει το σχέδιο του και να μας πει το Tag του.
...Το ταγκ που είχε διαλέξει ήτανε "ΝΑΛΙΤΖΗΣ".
Σας αφήνω τώρα, πάω στο χωριό μου να παίξουμε με τον ξάδερφο μου στο νέο, τετραδιάστατο Playstation 2 που του έφερε ο θείος του, και να μου δείξει την καινούργια τσοντοτράπουλα που κέρδισε στα Πεναλτάκια στο πανηγύρι.
---------
Πως σκατά γίνεται να μοιάζει ένα παιδί με λύκο?
** Όποιος ξέρει απο που είναι έχει Burrito.
● ΘΕΡΜΗ ΠΑΡΑΚΛΗΣΗ
Αν σας άρεσε το βίντεο αφήστε σχόλιο:
"Φιλαράκι μου γούσταρα φουλ🌯🌯🌯"