Қори Сафарали хуш омади ба хонаи мо
Муносибати Паёмбари Худо Муҳаммад (с) бо саҳобагони нобиноён. Паёмбари Худо (с), ки барои барпо кардани ахлоқи аъло фиристода шуда буд, бо афроде, ки нуқсонҳои муайяни ҷисмонӣ доштанд, аз рӯи принсипи «асоси бадан нест, балки қалб, ақл ва фазилат аст» робита барқарор кардааст. Ҳазрат (саллаллоҳу алайҳи ва олиҳи ва саллам) ҳеҷ як маъюбро “кӯру кар ва гунг” нагуфтаанд. Модари муъминон Оиша (р)-ро, ки зани Паёмбар (с) Сафияро "зани гардани кутох" васф кардааст, паёмбар (с) бо ин суханон огох карда шуд: "Чизе гуфтед, ки агар ба дарё омехта шавад, олуда мешавад". Ҳатто ҳангоме ки мехост бо ёри нобиное аёдат кунад, гуфт: «Маро назди марде, ки некбин биёваред». Паёмбар (с) таъкид мекунад, ки ҳар гуна кумак ба маъюб аз ибодат маҳсуб мешавад. Дар як рўзи хайр Расули Худо (с) ба мусалмонони сарватманд фармуданд, ки дар баробари ибодатњое чун намоз, рўза ва њаљ садаќа низ њаст, ки сабаби савоб аст. Аммо ҳангоме ки Абузар шикоят кард, ки тавони садақа додан надорад, паёмбар (с) аз чанд навъ будани садақа хабар дод ва фармуд: «Агар ба нобиное ё касе, ки аз ту пурсида роҳ нишон диҳӣ, садақа аст. Кӯмаки ту ба нотавонҳо садақа аст. Ифодаи калимаи касе, ки дар сухан душворӣ дорад, садақа аст». Паёмбар (с) кумак ба маъюбонро як ибодат донист ва афзуд, ки ҳар касе, ки дидаву дониста нобиноеро гумроҳ кунад, аз лаънатшудагон хоҳад буд. Расули Худо (с) бо чунин гуфтор ва амалҳо таъкид мекунад, ки ҷомеа дар баробари маъюбон вазифадор аст ва ин афрод дар ҷомеа ҷойгоҳи худро доранд. Паёмбар (с) бо мисоли зерин нишон медиҳад, ки маъюбон чӣ гуна аз имтиҳони сабру шукрона мегузаранд: «Худованди Мутаъол мехост, ки се нафарро аз бани Исроил имтиҳон кунад, ки яке нобино, дигаре кӯл ва сеюмӣ бемӯй буд. Ӯ фариштаеро мефиристад, то онҳоро шифо диҳад. Сипас Худованд ба онњо њайвонот аз ќабили шутур, гов, гўсфандро рўзї медињад. Ин се нафар бой мешаванд. Солхо мегузаранд фариштае ба сурати як бадбахт назди хар яки онхо меояд ва аз хар кадоме аз ризои Аллох хохиш мекунад, ки аз молу мулкаш барояш таксим кунад. Макулезный ва Балдй даъво доранд, ки молу мулк мерос мондаасту чизе надодааст. Ҳамчун ҷазо, ҳарду ба ҳолати қаблии худ баргардонида мешаванд. Марди нобино гуфт: Ман нобино будам. Аллоҳ ба ман бино дод. Камбагал будам, Аллох ба ман мол дод. Ҳар чӣ мехоҳед, бигиред! Савганд ба Худо, ки туро манъ намекунам». Дар ҷавоби ин фаришта гуфт: «Ҳама молу мулк ба ту бимонад! Шумо танҳо имтиҳон шудаед ва Худо аз шумо хушнуд шуд. Аммо Аллоҳ таоло бошқа саҳобаларингга ғазабланди». Илова бар ин мисол, Расули Худо (с) фармудаанд: «Агар бандаам сабр кунад, вақте ки ӯро бо курии чашмони дӯстдоштааш имтиҳон кунам, ба ҷои ин ду (чашм) биҳиштро ба ӯ медиҳам»; «Худованд бемори, ранҷ ва ғаму андӯҳеро, ки ба мусалмон мерасад, кафорати гуноҳаш медонад». Расули Худо (с) мехост, ки саҳобаи маъюб ба ибодат идома диҳанд, онҳоро ба вазифаҳои муҳим таъйин карданд ва ҳатто иҷозаи ширкат дар маъракаҳои ҷангиро дод. Ҳамин тариқ, ҳазрат (с) ҳеҷ гоҳ нагузошт, ки маъюбон аз ҷомеа ҷудо шаванд; ба онхо имконият дод, ки дар сохахои шоёни диккати худ ба чамъият фоиданок бошанд. Расули Худо (с) инсони комил буда, тамоми умри худро ба он бахшидааст, ки мардум шаъну шараф ва озодиро ба даст оранд. Паёмбар (с) бо мисоли худ нишон медиҳад, ки одами оддӣ бояд бо маъюбон чӣ гуна муносибат кунад. Вай табиб набуд ва иллатҳои ҷисмонии мардумро табобат намекард, аммо ҳазрат (с) табиби дил буд ва қалбҳои мардумро сарфи назар аз хусусиятҳои физиологии онҳо шифо медод.