Baxtiyar Vahabzadə - Yaşdan Gileyliyem (ses: Həsən Əbluc)
Mən on beş yaşımda – iyirmi yaşımda
Elə bilirdim ki, qırx gocalıqdır.
Elliyə çatıram, ancaq başımda
Uşaqlıq hevesi hələ qalıbdır.
Ele bil dünəndir, çiynimde çanta
Qorğa yeyə-yeyə dərsə getdiyim.
Elə bil dünəndir, o qamış atda
Nəzil qamçı vurub “at” səyirtdiyim.
Hiss edə bilmirəm yaşımı neylim,
Ürək o ürəkdir, həvəs o həvəs.
Gah arana düşür, gah dağa meylim,
Nədir könlümdəki bu duygular bəs?
Elə bil dünənin uşağıyam mən,
Bu eşqə, həvəsə bəzən gülürəm.
Ancaq qınamıram özümü bəzən,
Axı, nə yatdım ki, nə yuxu görəm?
Gənclikdən əlimiz üzülən kimi
Dünyadan dörd əllə yapışırıq biz.
Yaşımız ötdükcə, ağaçlar kimi
Dərinə işləyir rişələrimiz.
Odur bax… həyətdə qopub vəlvələ,
Uşaqlar oynaşır, dırmaşır dama.
Mən də onlar ilə tutub əl-ələ,
Qaçmaq istəyirəm uşaqlığıma.
Istərəm “gizlənpaç“ oynayım yenə,
Başıma götürüb çölü-şəməni.
Elə gizlənim ki, düşüb izimə
Heç tapa bilməsin qocalıq məni.
Ancaq yaş özünü göstərir hərdən,
Ürəkdə çox gizli döyüntülər var.
Küçədə, bayırda tövşüyəndə mən
Sanıram, yoxuşdu, daşdı günahkar.
Yolda balalardan dala qalanda,
Neyləsin bu yoxuş, bu daş bilmirəm.
Ancaq gözəlliyə heyran olanda,
Özümü oğlumla həmyaş bilirəm.
Baxtiyar Vahabzadə