Martin EDEN / ( Jack LONDON )
"Bende Martin Eden var," demek; sadece bir romanı değil, bir insanın kendi küllerinden doğuşunun ve zirveye ulaştığında bulduğu o derin yalnızlığın hikâyesini taşımak demektir.
Bu eser; açlığın, imkansızlığın ve sınıf farklarının ortasında, aşkı bir kutup yıldızı yaparak kendine yepyeni bir evren kuran bir denizcinin manifestosudur. Martin, sadece kelimelerle değil, hayata karşı duyduğu o amansız öfke ve merakla devleşir.
"Benim vaktim az... Zamanın ötesine geçmem lazım."
Martin Eden’i okumak; bir insanın zihnindeki sınırları nasıl yıktığını izlemek, ama aynı zamanda başarının soğuk yüzüyle tanışmaktır. O, hepimizin içindeki o "anlaşılma" arzusunun ve "olma" çabasının en yalın, en trajik temsilcisidir.
Martin’in o hırçın denizinde kaybolmaya hazır mısın?
Mürekkep ve Tuzlu Su
Giriş: Gurur
Omuzlarımda pasifik rüzgarlarının tuzu,
Yumruklarımda halatların sert terbiyesi var.
Ben ki; fırtınayı ıslıkla çağıran,
Dalgaları birer uşak gibi diz çöktüren adamım.
Gökyüzü benim haritam, deniz ise tek vatanım;
Henüz kelimelerle tanışmamış, ama hayatı iliklerine kadar sağmış,
O vahşi, o kusursuz, o devrilmez Martin!
Dünya ayaklarımın altında bir güverte sadece,
Ve ben, o güvertenin en dik duran direğiyim.
Sonra bir kapı açıldı; o beyaz, o steril, o soğuk dünyaya.
Ruth’un elleri kadar ince bir sızı düştü içime.
Birden ağır geldi o devasa pazılar,
Gemici küfürleri boğazımda birer dikenli tel.
Anladım ki; fırtınayı yönetmek yetmiyor,
Onu anlatacak bir dil, onu saracak bir ipek lazım.
Ve işte o an başladı, mide gurultusundan önce başlayan o asil sarsıntı;
Zihinde dizginlenemeyen o vahşi ışık: Bilgi.
Savaş: Çamaşırhanenin Cehennemi
Ellerde nasırın üstüne binen mürekkep lekeleri,
Tırnak aralarında gemi yağı değil, felsefenin tozu.
Çamaşırhanenin buharında eriyen o eski, güçlü Martin,
Yine de o fırının sıcağında bile,
Kelimeleri dövüyor bir örste sanki.
"Yukarısı" diyor, o pırıltılı, sahte zirve,
Ruth’un bakışları kadar kusursuz ve bir o kadar ruhsuz o dünya.
Süreç bir tırmanış değil, bir kazı çalışmasıdır artık;
Kendi mezarını kazarken, bir saray inşa etmeye çalışmak...
Zirve ve Çöküş: Tokluğun İdam Sehpası
Gündüzleri açlıkla pazarlık, geceleri Kant ve Spencer ile uykusuzluk.
Mürekkep, kanda yüzen bir zehir gibi yayılırken,
Başarı, kapıda bekleyen arsız bir alacaklıdır artık.
Ve sonra... o beklenen "zafer."
Sofralar kurulur, kapılar açılır, alkışlar sağır edici;
Ama ekmeğin tadı kaçmıştır bir kere.
Çünkü o kuru ekmeğe ulaşmanın zorluğu değilmiş asıl mesele,
O ekmeği bölüşecek bir hakikat bulamamış olmanın o devasa boşluğu.
Sonuç: Lacivert Sükut
Zirveye ulaştığında anlar ki Martin;
Deniz, o riyakar salonlardan daha dürüsttür.
Ve o acımasız hayat,
Seni önce açlıkla terbiye eder,
Sonra toklukla öldürür.
Giriş: Gurur.
Gelişme: Savaş.
Sonuç: Derin, sessiz ve lacivert bir sükut.