คนร้อยเล่ห์ : อรวี สัจจานนท์
อย่ามาสำออยคนร้อยเล่ห์ หัวใจโลเลล่อหลอกไว้
บอกจริงๆ กลัวฉันกลัวใจ หลีกไปให้ไกลอย่าได้เจอ
นึกถึงวันเธอพรอดรำพัน กับฉันทุกวันละเมอ
เกือบช้ำคำหวานเธอ พร่ำเพ้อเหมือนลมรำเพย
เกลียดคนหลายใจคนไร้ค่า ร้อยพันมารยาถ้าเฉลย
เที่ยวหว่านคารมหวังชมเชย อย่ามาหวังเลยคนล่อลวง
คนร้อยเล่ห์ ผลงานของ อรวี สัจจานนท์ ประพันธ์คำร้อง โดย : ทวีพงษ์ มณีนิล ทำนอง เพลงจีน (เชียนเหยียนว่านหยวี่)
ความหมายจากเพลงต้นฉบับ 千言万语 (หมื่นถ้อยพันวจี)
不 知 道 为 了 什 么 忧 愁 它 围 绕 着 我
ไม่เข้าใจว่าเพราะเหตุใด ความเศร้าจึงยังวนเวียนอยู่รอบกายฉัน
我 每 天 都 在 祈 祷 快 赶 走 爱 的 寂 寞
ทุกวันฉันเฝ้าอธิษฐาน ให้ความอ้างว้างแห่งความรักนี้รีบผ่านพ้นไป
那 天 起 你 对 我说 永 远 的 爱 着 我
วันนั้นเธอบอกกับฉัน ว่าจะรักฉันตราบนิจนิรันดร์กาล
千 言 和 万 语 随 浮 云 掠 过
พันถ้อยหมื่นวจี ล้วนดั่งมวลเมฆลอยผ่านไป
不 知 道 为 了 什 么 忧 愁 它 围 绕 着 我
ไม่เข้าใจว่าเพราะเหตุใด ความเศร้าจึงยังวนเวียนอยู่รอบกายฉัน
我 每 天 都 在 祈 祷 快 赶 走 爱 的 寂 寞
ทุกวันฉันเฝ้าอธิษฐาน ให้ความอ้างว้างแห่งความรักนี้ รีบผ่านพ้นไป
เชียนเหยียนวั่นอี่ว์ เดิม เป็นเพลงที่ "จั่ว หลงหยวน" นักแต่งเพลงชื่อดังชาวไต้หวันแต่งไว้เพื่อประกอบภาพยนตร์เรื่อง "ไฉ่อวิ๋นเฟย " หรือ "รักในม่านเมฆ" เมื่อปี 1972 ที่สร้างมาจากนวนิยายของ ฉงเหยา โดย จั่ว หลงหยวน ตั้งใจจะให้ "เติ้ง ลี่จวิน" ร้องเพลงนี้ตั้งแต่แรก ทว่าในตอนนั้น ฉงเหยา ไม่เห็ยด้วยเพราะติดที่ เติ้ง ลี่จวิน ยังเด็กเกินไป เกรงว่าจะไม่สามารถถ่ายถอดอารมณ์เพลงออกมาได้ลึกพอ แต่ จั่ว หลงหยวน ยืนยันว่าเพลงนี้เหมาะกับเธอ
สุดท้าย เติ้ง ลี่จวิน ในวัยไม่เต็ม 20 ปีจึงได้เป็นเจ้าของน้ำเสียงต้นฉบับในเพลง เชียนเหยียนวั่นอี่ว์ ที่เธอก็ไม่ทำให้ผิดหวัง นำพาเพลงนี้ฮิตไปทั่วบ้านทั่วเมือง แผ่นเสียงเพลงประกอบภาพยนตร์เรื่อง "ไฉ่อวิ๋นเฟย " หรือ "รักในม่านเมฆ" ขายดีเป็นเทน้ำเทท่าทั้งในไต้หวันและชุมชนชาวจีนทั่วเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ ส่วย ฉงเหยา เองก็ยอมรับนับถือความสามารถของสาวน้อยคนนี้และให้ เติ้ง ลี่จวิน ร้องเพลงประกอบในภาพยนตร์จากนวนิยายของเธออีกหลายต่อหลายเรื่อง ซึ่งในภายหลัง โพลีแกรม นำเพลงนี้มาบรรจุอยู่ในอัลบั้ม TERESA TENG GREATESTHITS ปี 1977
ทวีพงศ์ มณีนิล หรือทวี ลูกเพชร เป็นคนจังหวัดเพชรบุรี สมรสกับ สุนิสา วงศ์วัจฉละกุล หรือชื่อในวงการคือ "จิตติมา เจือใจ" โดยจดทะเบียนถูกต้องตามกฎหมาย มีบุตรสาว 1 คน คือ เพ็ญอาภา มณีนิล มีธุรกิจกิจการห้างแผ่นเสียง T.P.C. (ที พี ซี) ตราหัวใจมีปีก เลขที่ 3122/7 ถนนเพชรบุรีตัดใหม่ สามแยกเอกมัย กรุงเทพฯ
ทวีพงศ์ มณีนิล จบการศึกษาระดับมัธยมปลาย จากโรงเรียนพรหมานุสรณ์ จังหวัดเพชรบุรี ปี 2505 ระดับปริญญาตรี จากคณะ เศรษฐศาสตร์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ ปี 2511 และศึกษาต่อต่างประเทศ ที่ University of Dallas เมืองดัลลัส มลรัฐเท็กซัส ระยะเวลา 2 ปี จบการศึกษาวิชาธุรกิจโรงแรม ที่ลอสแองเจอลิส มลรัฐแคลิฟอร์เนีย พ.ศ. 2518 ระยะเวลา 2 ปี
ทวีพงศ์ มณีนิล เริ่มเขียนเพลงตั้งแต่อายุยังน้อยเพราะชอบทั้งเพลงและการร้องเพลง การแต่งกาพย์ โคลง กลอนมาก ประกอบกับเป็นนักอ่านประเภทหนอนหนังสือ คืออ่านทุกประเภท จึงหัดแต่งเพลงด้วยตังเองเรื่อยมา และแต่งเพลงสำเร็จเป็นเพลงแรก เมื่ออายุได้ 14 ปี ชื่อเพลง "คิดถึงเธอ" ซึ่งได้รับการบันทึกเสียงเมื่อ 10 ปี ให้หลังโดยนักร้องลูกทุ่งสาว รุ่งทิพย์ ธารทอง และแต่งเพลงให้ รุ่งเพชร แหลมสิงห์ ร้อง ในเพลง คนหัวใจรั่ว เนื้อคู่สีชมพู และโลกนี้ไม่ใช่ของเรา (คนหนักโลก) โดยใช้นามปากกาว่า "ทวี ลูกเพชร" เมื่ออายุได้ 18 ปี ก็หัดแต่งเพลงลูกกรุงสำเร็จ คือเพลง "นานเกินรอ นำมาบันทึกเสียงอยู่ในชุด "ถ้าวันนี้ยังมีเขาอยู่" โดย สวลี ผกาพันธ์ หลังจากบันทึกเสียงชุดนี้แล้ว ก็เดินทางไปสหรัฐอเมริกาอีกครั้ง จนกระทั่งกลับมาในปลายปี 2518 จึงเริ่มงานด้านแต่งเพลงอย่างจริงจังอีกครั้ง
รางวัลเกียรติยศ
1. รางวัลเสาอากาศทองคำ ปี 2519 จากเพลง "คนหน้าเดิม" ด้านคำร้องยอดเยี่ยม ขับร้องโดยรุ่งฤดี แพ่งผ่องใส
2. รางวัลเสาอากาศทองคำ ปี 2520 จากเพลง "ขาดฉันแล้วเธอจะรู้สึก" ด้านทำนองยอดเยี่ยม ขับร้องโดยธานินท์ อินทรเทพ
3. รางวัลแผ่นเสียงทองคำ พระราชทาน 2 รางวัล ปี 2522 จากเพลง "ปั้นดินให้เป็นดาว" ด้านคำร้องและทำนองยอดเยี่ยม ขับร้องโดยธานินท์ อินทรเทพ
ทวีพงศ์ มณีนิล ถูกลอบยิงเสียชีวิต เมื่อวันที่ 14 กันยายน พ.ศ. 2526 ในวัย 39 ปี