وقت ایرانارشیسم 2، دیوانه و این روشنفکران شعاری،علی عبدالرضایی
آدم واقع بینی ست، یعنی این طور نشان می دهد. اخبار را دنبال می کند در روزنامه ها، کاغذ را که از دستش بگیری یک کاره جعبه ی جادویی روشن می شود و می رود روی بی بی سی نیوز و بعد هم فلان تلویزیون خبری امریکا! اگر بگویی بیا دمِ پنجره یکی تصادف کرده محال است بشنود، چون سی ان ان دارد ماشینی را نشان می دهد که وسطِ خیابان له شده! او خودش را در واقعیت دخیل می داند و نمی داند که تنها تفاوتش با شیء این است که چشم دارد. او وانموده ای از انسان قرن نوزدهم است، به او رُل تماشاچی در سینمایی داده اند که سرمایه داری تولید کرده او حتی نمی تواند زندگی خودش را تغییر دهد اما مدام از مارکس می گوید که وقتی ازش درباره ی حزب سوسیال دموکرات فرانسه که خود را مارکسیست میدانست پرسیدند، گفت «خوب است که حداقل میدانم من مارکسیست نیستم »
او آدم واقع بینی ست چون مدام در حال دیدن واقعیتی ست که رسانه های سرمایه داری تولید می کنند. برای او صدّام و بن لادن می سازند و وادارش می کنند وارد جنگی شود که چیزی جز جنگ رسانه ها نبوده و همین که درمی یابد سرِ کاری بوده به یک عروسکِ دیگر نقشِ هیتلر می دهند تا ترس هنوز در کمین باشد. متاسفانه آنچه او می بیند وجود ندارد ولی چون رِلِ تماشاچی را به او داده اند مجبور است ببیند. او شیء است و تنها تفاوتش این است که چشمی دارد به درشتی رسانه! مدیاها جای او می بینند، ژورنالیسم جای او فکر می کند و تا به خودش می آید که بگوید نه! ژیژکی دست و پا می کنند که حرفِ دلش را بزند پس می شود مثل ژیژک که مثل خودشان است. کاپیتالیسم گرچه خالق دمکراسی ست اما هرگز آری را به نه ترجیح نمی دهد چون برای جوریِ بار هم که شده به هر دو احتیاج دارد. درست است اکثریتی می خواهد که آری بگوید اما همزمان نیاز مبرم به نه دارد که در برابر قرار دهد پس اقلیتی تولید می کند شدیدن چپ! که هر دو اویند، اویی که حتی نمی تواند زندگی اش را تغییر دهد، بااینهمه واقع بین است و هرچه خارج از این مناسبات باشد جز ایده ای فراواقعی و ایده آلیستی نیست! او انسان موفق امروز است، شاعر است، متفکر است، کارگر است، مهندس و پزشک و مهم تر از همه واقع بین است، ما همه او هستیم. برای همین است که درمانده ایم، مانده ایم حالا در برابر اینهمه ما که همه یک نفرند، من باید چکار کند که خیال کنیم آرمانخواه و ایده آلیست نیست ...